Kapitalist kriz nedeniyle, dünyanın her yerinde olduğu gibi Türkiye’de de yaşam şartları gittikçe kötüleşiyor. Artan hayat pahalılığında kiraları ödeyebilmek, yeterli beslenmeyi sağlayabilmek ve sosyalleşebilmek imkansız hale geldi. Bu durum, çalışma koşullarını da kötü etkiliyor. Birçok insan güneş doğmadan evden çıkıp güneş battıktan sonra eve dönmek zorunda kalıyor, güneş dahi görmeden yaşıyor. Bunun yanında, açlıktan ölen çocukları, borçları nedeniyle intihar eden insanları duyuyoruz. Bu oldukça karamsar tabloda, bize umut veren ise işçi sınıfının mücadeleleridir. Dünyayı bu kapitalist cehennemden kurtaracak olan yalnızca işçi sınıfıdır.
Ve işçiler de buna karşılık vermeye başladı. Senenin başlarında, Türkiye’de ciddi bir grev dalgası görmüştük. Ve yılın şu anki zamanında bir durgunluk olsa dahi, grevler ve mücadeleler hâlen devam etmekte. Geçen ay Bursa’da Yeşim Tekstil firması işçileri (4500 işçi) toplu sözleşme talepleri için greve gittiler. Bu ayın başında ise Vivo Tech işçileri bazı arkadaşlarının işten atılması nedeniyle üretimi durdurmuşlardı, işçilerin geri işe alınacağı sözüyle eylemlerini bitiren işçiler daha sonra toplu şekilde işten atıldılar, bunun üzerine Vivo Tech işçileri de direnişe geçti. Yine Pulver Kimya işçileri sendika üyeliği için mücadele ediyorlar. Eczacıbaşı Esan Madencilik işçileri de işten atılmaları nedeniyle direnişteydiler ve mücadelelerini kazanarak işe döndüler. Daha birçok yerde direnişler devam ediyor.
Bekaert Grevi & Sendikalar
Gözümüze en çok çarpan grev ise Bekaert İşçilerinin grevi oldu. Kocaeli’de Bekaert işçilerinin toplu sözleşme görüşmelerinde anlaşmaya varılamadı ve Birleşik Metal-İş, işçilerin 13 Aralık Salı gününde greve gitme kararlarını açıkladı. Grev henüz başlayamadan yasak kararı çıktı. Grevin gerçekleşeceği gün gece 3’te Cumhurbaşkanı kararnamesi ile “milli güvenliği tehdit edici nitelikte” bulunduğu gerekçesiyle 60 gün sonrasına ertelendi. İşçiler ise bu karara rağmen “İşçiler açken patronlara huzur yok” sloganlarıyla greve başlayarak üretimi durdurdular ve hâlâ grevlerine devam etmekteler.
Adındaki devrimci sıfatıyla herhangi bir ilişkisi bulunmayan DİSK’e bağlı Birleşik Metal-İş sendikası ise yaptığı açıklamada Erdoğan’ın erteleme kararının Anayasaya ve Türkiye tarafından imzalanan uluslararası sözleşmelere aykırı olduğunu vurgulayarak Danıştay’da dava açtıklarını belirtti. Böylece sendikaların en iyi ihtimalde bile yasal çerçevelerin dışında düşünemediğini ve sistemle ne kadar iç içe girdiklerini tekrardan kanıtlamış oldu. İşçilerin önüne en fazla birkaç kırıntı sunarak onların sisteme bağlılığını sağlama görevlerini yerine getiriyorlar.
İşçi sınıfını her türlü sınıf mücadelesinde desteklemekle beraber sendikaların kapitalizmin kendini korumakta temel bir aracı haline geldiğinin ve tarihin gösterdiği tek devrimci alternatifin işçi konseyleri olduğunun farkına varılmalı. Yalnızca sendikaların dışında değil ayrıca onlara karşı olan bu öz-örgütlenme oluşumları, kaçınılmaz olarak sistemle uyumsuz olacağı gibi aynı zamanda hem sınıfın farklı sektörlerinin mücadelesini hem de ekonomik ve politik mücadeleleri birleştirecektir.
“Milli Güvenlik”
Erdoğan’ın “milli güvenliği tehdit etmesi” nedeniyle grevleri erteleme adı altında yasaklaması ise, eskiden beri kullanılan “ulus mu sınıf mı?” ikileminin yeniden önümüze sürüldüğünü gösteriyor. Bu karar, sınıf mücadelesinin önüne geçmek için milliyetçiliğin her zaman kullanılan ve kullanılacak bir araç olduğunu yeniden doğrulamış oldu. Ulusal çıkarların işçilerin çıkarlarının önünde olması gerektiği anlatısı çok eski bir burjuva yalanıdır. Ulusal çıkarlar işçilerin değil, her zaman sermayenin çıkarlarıdır. Marx’ın söylediği gibi “işçilerin vatanı yoktur.”
Genelleşmiş savaş tehdidinin giderek artmasıyla bu gerekçe geçmişte savaşlarda olduğu gibi işçi mücadelelerini bastırmak için daha sık kullanılacak, buna direnenlerin vatana ihanet ettiği söylenerek sınıf bölünmeye çalışılacak. Bunun burada halihazırda kullanılıyor olması, böyle bir savaş için ideolojik hazırlıkların şimdiden başladığını gösteriyor.
Onların Savaşına Karşı Sınıf Savaşı
Uzun süredir, krizlerine bir çözüm bulamayan kapitalizm hali hazırda milliyetçilik kartını oynuyordu. Savaşın yayılmasıyla milliyetçilik, sınıfı bölme aracı olarak daha da sık önümüze sunulacak. Tam bu noktada, sınıfımızı mutlaka üstesinden gelmemiz gereken bir tercih bekliyor: Ulus mu sınıf mı? Dünyanın her yerine dağılmış işçiler olarak, çıkarlarımızın ortak olduğunu kabul edip, bu sistemi yıkmalıyız. İşçi sınıfının vatanı yoktur, ancak örgütlenme gücü vardır. Bu sistemi alt edecek olan da sınıfımızın gücüdür. Savaşların, ekonomik krizlerin, patronların kurbanları olmayı reddederek enternasyonal mücadeleyi genişletmeli ve bize sefalet sunan kapitalizmin oyununu bozmalıyız. Kurtarmamız gereken bir dünya var.
-- NWBCW Türkiye