Geleceğin Enternasyonali Üzerine

(Aşağıdaki yazı aslen CWO tarafından müzakere için Revolutionary Perspectives 11’de bir taslak olarak yayımlanmıştı. Gözden geçirmelerden ve ek tartışmalardan sonra burada paylaşılan hali artık Enternasyonalist Komünist Eğilim’in (ICT) tamamı tarafından benimsenmiştir. İlk halinde bahsedildiği gibi ICT’nin daha uzun bir belgesi veya broşürünün parçası olması amaçlanmaktadır. Bu yüzden konuyu daha geniş bir bağlama yerleştiren parti ve sınıf meselesi üzerine daha önce yayımladığımız belgelerin bağlamı içerisinde okunmalıdır. Revolutionary Perspectives 08'de yer alan devrimci örgütün rolü ve yapısına ilişkin leftcom.org adresindeki belge ve daha sonra leftcom.org adresindeki sitemizde yayınlanan bir belge özellikle önemlidir. Bu yazılarla (ve gelecek yazılarla) belli bir süredir tartıştıklarımız için kritik parti ve sınıf meselesi üzerindeki perspektifimizin temelini açıkça belirtmeyi ve ayrıca Komünist Sol’un geleneğine yakın zamanda dahil olmuş yeni unsurların arasında bir tartışma ateşlemeyi umuyoruz.)

Bugün derin kriz içindeki bir kapitalizm ve öylesine parçalanmış ve örgütsüz ki savaşın dayatılmasına, kemer sıkma politikalarına ve artan yoksulluğa karşı, ancak dağınık ve düzensiz bir şekilde direnebilen bir proletarya ile karşı karşıyayız. Bu yüzden gelecekte bir işçi sınıfı Enternasyonal’ine ulaşabileceğimiz bir süreç tahayyül etmek için erken görünebilir. Lakin, bu vahim durumda bile tüm dünyada bu durgunluğu, eğer çöküş denmeyecekse, fark eden birçok yeni unsur var. Küçük gruplar halinde online ve yüz yüze orada veya burada tam olarak proletaryanın nasıl, eğer yapabilecekse, kendini kurtuluşa erdireceğini tartışıyor ve değerlendiriyorlar. Böyle yaparak onlar, bizim gibi, geçmiş işçi mücadelelerinin tecrübelerini tekrar elde etmeye çalışmaktalar. Aşağıda sunulanlar, proletaryanın tarihsel olarak edindiğini düşündüğümüz derslere dayanan, bu zorunlu tartışmaya katkımızdır.

Mevcut sermaye birikimi döngüsü çöküş sarmalına 40 yıldan uzun bir süre önce girdi. Kapitalist tarihin en uzun ekonomik yükselişinden (yaklaşık 1948-1971) sonra şimdi en yavaş durgunluk dönemini yaşadık. Bu neredeyse durgun ekonomi sistemi benzeri görülmemiş bir devlet müdahalesiyle sürdürüldü ki bu şu ana kadar sistemin tamamen çökmekten kaçınmasını mümkün kıldı. Bu sürenin çoğunda işçilerin çoğunun ortalama ücretini düşürdü, ancak kayıpları borçların devasa birikimini engellemek şöyle dursun ne yaygın hayali sermaye yaratımını ve süreç boyunca küçük ölçekli yükselme-çöküş döngülerini engellemeye ne de toparlanmayı tetiklemeye yetti.

Ayrıca kapitalizme karşı sürekli objektif düşmanlıkta yer alan tek sınıfın bölünmesini ve yolunu kaybetmesini sağladı. Birçokları, sanki devrimcilerin varlığı işçi sınıfından bağımsızmış gibi bu dönem boyunca devrimcilerin birleşmek için daha fazlasını yapmadığından yakınıyor. Şimdiye kadar devrimciler arasındaki bölünmeler büyük oranda büsbütün sınıf hareketinin zayıflığının bir neticesidir. Bu sadece içinde bulunduğumuz çağda değil işçi sınıfı tarihi boyunca yaşandı. Sınıf geri çekilme döneminden sonraki yeni şartlar içinde kendini tekrardan inşa ederken ilk karşılıklar kaçınılmaz bir şekilde tökezleme ve çeşitlenmedir. Ancak hareket gerçekten yaygınlaşmaya başladığı ve kitlesel bir biçim aldığı vakit devrimcilerin geçmiş farklılıkları gömme ve eski dogmaları terk etme eğilimi daha belirgin hale gelir. İşçi sınıfının aldığı yol netleştikçe sınıfın politik örgütünün net bir komünizm görüşüyle yaratımına olan talep yükselir.

Bazıları bunun gerekli olmadığını iddia edecektir. Sınıfın “kendiliğinden” hareketinin onu zafere ulaştırmakta yeterli olacağını savunacaklardır. Biz, işçi sınıfının bir gün artık eski yöntemde ve eski şartlar altında yaşamaya devam edemeyeceğine karar verecek temel hareketinin ortaya çıkışına büyük güven duyuyoruz. Sisteme karşı ilk saldırı kaçınılmaz bir şekilde öngörülmeyen ve bu türden olacaktır. Böyle bir hareket çok ileriye gidebilir lakin meselenin sonu değildir. Onun iradesine karşı olan güçler bu kadar kolay vazgeçmeyecektir. Hareketi hem devleti yıkmaktan hem de ekonomik ve sosyal yaşamı organize etmenin yeni bir yolunu bulmaktan sapıtmak için mümkün olan bütün yolları arayacaklar. Belli bir noktada maskeler takacak, sahte ideolojiler benimseyecek ve hareketi sistemin devamıyla uyumla bir yola çevirmeyi deneyeceklerdir.

Bunu tarihten öğrendik. Eğer bu güçler işçi sınıfı tarafından politik olarak savaşılmazsa hareketi rayından çıkarırlar. Hadi iki ayrı zıt örneği ele alalım. Rus Devrimi’nde kendiliğinden hareket Çarı Şubat’ta tahtından indirdi ama işçiler hala sokaklarda savaşırken, burjuva ve müttefikleri işçilerin sovyetlerini zaferin meyvelerinden soymayı amaçlayan bir hükümet inşa ediyorlardı. Lakin işçiler bununla aldanmadı ve gitgide sovyet gücünü ve enternasyonalizmi açık bir şekilde destekleyen tek organize birliğe güvendiler-Bolşevik Partisi. Küçük bir azınlık olmasına rağmen işçi sınıfı içinde devrimden yıllar önce yer almıştı ve üyelerinin üçte ikisi işçiydi. Sloganları hareketin, kapitalist sınıfın dayatmaya çalıştığı parlamenter sistemin ötesine yönelmesine yardımcı oldu. Nihai olarak işçi sınıfı Bolşevik Partisi’ni kendi enstrümanı haline getirdi ve ülke çapındaki sovyetlerde çoğunluğu kazandıktan sonra, devrimci ayaklanmanın öncüsü kıldı.

Bunu 1980’lerdeki Polonya ile karşılaştırın. Burada işçiler kendiliğinden tersaneleri işgal edip Stalinist devletin otoritesini reddettiler. Lakin güya komünist olan bir ülkede güvenebilecekleri hiçbir devrimci parti yoktu. Bu boşluğu Katolik Kilisesi ve Leh milliyetçileri doldurdu (ve hepsinin de arkasında, CIA). Hareketi işçiler için olmaktan uzağa “demokrasi” için olmaya yönlendirdiler. Kısacası mücadeleleri Emperyalistler arası rekabetin kurbanı oldu.

Şunu da biliyoruz ki, işçi sınıfı içinde kapitalizmi yıkma gerekliliğinin bilinci, bazılarına (bir azınlık) diğerlerinden önce varacaktır ve bu kapitalin reddiyecilerinin herhangi bir araya gelişi de azınlık olarak kalacaktır. Üretim araçları üstündeki burjuva tahakkümü (fikirler de dahil olmak üzere) sınıf bilinçli işçilerin politik enstrümanının devrimin infilakına kadar her zaman bir azınlık olarak kalacağı anlamına gelir. Bu azınlık ne kadar tutarlı bir politik mesajı aktarıp, tutarlı bir organizasyon biçiminde, daha geniş işçi sınıfı içinde faaliyet göstermeye çalışırsa, o kadar canlı işçi sınıfı hareketinin bir parçası olabilir. Hareket, hedefleri ve alması gerektiği yön konusunda daha açık olması gerektiğinde, devrimci azınlık, ya da bir diğer değişle politik parti, bütün sınıf önünde tarihsel dersler ve evvelki mücadelelerden kazanımlarına dayanan bir program ortaya koyarak burjuva ideolojisiyle mücadele etmekte anahtar bir rol oynayacaktır.

Bu kazanımlar zaman içinde unutulma eğilimindedirler. _Komünist Manifesto_’nun en önemli unsurlarından biri

"Komünistlerin öteki proletarya partilerinden tek ayrıldıkları nokta: _

1. Farklı ülkelerin proletaryalarının ulusal mücadelelerinde tüm proletaryanın bütün ulusallıktan bağımsız ortak çıkarlarını öne getirerek geçerli kılmalarıdır. _

2. İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesinin kat etmesi gereken çeşitli gelişim aşamalarında, her zaman ve her yerde hareketin bütününün çıkarlarını temsil ederler." (Komünist Manifesto, 1848, bizim vurgumuz)

İlk günlerinden beri modern komünist hakaret işçi sınıfının evrensel ve enternasyonal karakterini temel almıştır. Birinci Enternasyonal 1864’te kurulduğunda Marx ve Engels onu en büyük başarıları olarak kabul etmişti. Marx “İşçi sınıfının kurtuluşu işçilerin kendi görevleri olacaktır.” ile iftihar edebilecek artık bütün burjuva partilerinden bağımsız işçi sınıfının kendine ait bir enstrümanı olduğunu ilan etmişti. Ancak bu biraz erkendi. Birinci Enternasyonal, İngiliz sendikacılar, Proudhonist mutualistler ve Bakunin’in Sosyal Demokrasi için olan ittifakının arka plandaki rekabetiyle paramparçaydı. Bazı bireysel Enternasyonalistler Paris Komünü’nde rol alsalar da o zamana kadar Enternasyonal fiilen gerçek bir organizasyon olmaktan çıkmıştı.

Ardılı İkinci Enternasyonal’in ortaya çıkması bir yirmi yıl daha aldı. Onu ismen yöneten Enternasyonal Sosyalist Büro’dan açıkça çok daha baskın olan ulusal bölümlerden oluşmaktaydı. İşçi hareketlerinden çeşitli geleneklerini bir araya getirmişti ve yalnızca Marksist değildi. Gerçekten de hareketin Marksist kanadı Sosyal Demokratik sendikaların gücü tarafından gittikçe kenara itilmişti. En sonunda hepsinin (Rus, Leh, Romen, Sırp ve Bulgar partileri haricinde) Birinci Dünya Savaşı’nın başında kendi ülkelerindeki savaş bütçeleri lehinde oy kullanmalarıyla parti parti ulusal parçalarına dağıldılar.

Sosyalistleri savaşa karşı birleştirme uğraşlarına rağmen (Zimmerwald ve Kienthal) İkinci Enternayonal’in yerine geçecek yeni bir enternasyonal yükselmedi. Ancak dünya devriminin ilk adımı olan Rus proleteryası ve Ekim Devrimi’nin zaferiyle yeni bir enternasyonal sorusu tekrar ciddi bir şekilde soruldu. Lakin savaşla harap olmuş Avrupa’da yeni bir Komünist Enternasyonal inşa etmek kolay değildi, ancak 1919’da Moskova’da ilk toplantısını yapabildi.

Bu yeni Enternasyonal çok şey vaad etti. Rus Devrimi’nin etkisi alında tüm dünyada Komünist partiler belirmeye başladı ki sonra 21 şartları temelinde Enternasyonal’e kabul edilmek için çalıştılar. Lakin bu partiler büyük oranda yeniydiler, genellikle genç liderlere sahiptiler ve kesinlikle Rus yoldaşların başardıklarının hayranlığı içindeydiler. Sonuç olarak Rus partisi en başından beri Enternasyonale hakim oldu (aynı Alman Sosyal Demokrat Partisi’nin İkinci Enternasyonal’in “asıl partisi” (Troçki) olarak görüldüğü gibi)). Bu, Üçüncü Enternasyonal ve onu oluşturan partiler için felaket sonuçlar doğuracaktı.

Rusya’daki devrim asıl amacını terk edince büyük oranda yeni devrimlerin, özellikle Avrupa’dakilerin, yardımına yetişmemesi nedeniyle- Rus Komünist Partisi gittikçe Enternasyonal’i “Rusya”- yani Rus Devrimiyle kararsız ve belirsizce denk görülen yeni Rus devlet düzeni- için destek toplamanın bir aracı olarak gördü. Lakin önceliği gittikçe (stabil hale gelen) kapitalist dünya düzeninde hayatta kalmak olan bir devlete destek gittikçe dünya devriminin amacını terk etmek manasına geliyordu. Dünya devrimi Rusya'daki devrimci potansiyeli uyandırabilecek olan tek şeydi. 1921'de enternasyonal "kitlelere gitme" politikasını benimsedi ki bu pratikte dirilen İkinci Enternasyonal’in sosyal demokrat partileriyle ortak cephe oluşturmaya çalışmak demekti. Sosyal demokratlar her ülkede kapitalizmin işçilerin devrimine karşı siperi oldular (özellikle Almanya'da, Luxemburg ve Liebknecht'in ve yüzlerce komünist işçinin cinayetlerine ortaktılar). Bir yıl sonra Komintern "kitlelere gitmeyi" genç komünist partileri sadece birkaç ay önce koptukları partilerle ittifak aramaya teşvik eden "birleşik cephe" politikasına çevirdi. Üçüncü Enternasyonal böylece Rusya'da yeni yükselen sınıfın aleti oldu ve enternasyonal devrimin bir aracı olmaktan çıktı.

Son devrimci dalganın tecrübesi neyi gösteriyor? Bizzat doğası gereği işçi sınıfının kapitalizmi alt etmek için olan mücadelesi burjuvanın feodalizme karşı olan mücadelesinden çok daha farklı olacaktır. Burjuva kendi mülk biçimini feodalizm altında geliştirdi ve yerini almadan önce zenginlik ve gücünü eski sistem içinde inşa etti. Proletaryanın devrimi farklıdır. Bizim savunacak bir mülkümüz yok. Gücümüz ortak kollektif hareket için olan kabiliyetimizden geliyor. Ayrıca proleter devrim sadece anlık çıkarları kovalayarak gelemez. Proleter devrim bilinçli bir devrim olmak zorundadır. Lakin kapitalist koşullar altında, bazı işçiler sistemi yıkmanın gerekliliğini tanımaya diğerlerinden önce ulaşacaktır. Bu azınlığın yeni bir toplum yaratmak olan bilinçli amaçlarını ifade eden bir politik organizasyon kurması gayet doğaldır.

Sosyal demokrasi altında işçi sınıfı İkinci Enternasyonal'e üyeliklerini tanıyan ulusal partiler altında örgütlüydü. Ancak bu Enternasyonal, uluslararası bir sınıfın koordine bir önderliğinden ziyade yalnızca bir oy sandığıydı. Her halükârda ezici çoğunlukla reformizme adanmış bir kitle haraketi inşa etti. İçindeki devrimciler Ağustos 1914'ün de gösterdiği gibi büyük oranda güçsüzleştirilmiştiler. Bu durum işçi sınıfını Rus Devrimi'nin sonrasına kadar bir Enternasyonal olmadan bıraktı. Üçüncü Enternasyonal amaçlandığı gibi hareket etmek için-dünya devriminin öncüsü olarak, çok geç kendini var etmişti. Kendi egemen sınıfını devirmeyi başaran ve bu şekilde dünya devriminin esin kaynağı haline gelen tek işçi sınıfının muazzam prestiji dikkate alındığında, Rus partisinin Enternasyonal’de kayda değer etki sahibi olması anormal değildi. Lakin Rus Devrimi kendi içinde çöktüğünden Enternasyonal artık asıl sınıf temelinden ayrılmış bir Rus Devletini savunan politikalar için dünya devrimini çok hızlı bir şekilde terk etti. Yeni partiler üzerinde Bolşevikleşme’nin dayatılması onları gerçek devrimcilerden ayıkladı ve Enternasyonali SSCB'nin "uluslar konseri" içinde yer elde etmesi için savaşan sadece başka bir kuruluş haline getirdi.

Ders açık. Her devrimci ayaklanmadan önce her yerde bir tür Enternasyonal var olmalıdır. Bu:

"aşağı yukarı bağımsız, farklı ulusal durumlara bağlı farklılaşmış politikalara sahip partilerden oluşan bir Federasyon olamaz. Bu yüzden bir Enternasyonal Parti’den bahsetmek daha doğru olacaktır. Bu Enternasyonal Parti’nin doğası, yapısı ve statüsü homojen bir şekilde istisnasız her ulusal bölümü şekillendirmelidir. Politik platformu, homojen bir şekilde bütün bölümler ve bütün militanlarca geliştirilen ortak bir miras olmalıdır." (Yeni Enternasyonal Proletaryanın Enternasyonal Partisi Olacak, 2001 (https://www.leftcom.org/en/articles/2001-08-01/the-new-international-wi…))

Homojenlik burada her meselede tam bir fikir birliği değil ortak bir platform ve nihai olarak ortak bir program üzerinde mutabakat manasına gelmektedir. Bu ancak Enternasyonal içinde en geniş tartışmayla çözümlenebilir. Enternasyonalist Parti (ya da her ne adı alırsa alsın) sınıf düşmanını yenmek için merkezi bir bütünlüğe sahip olmalıdır ama manalı bir bütünlük üyeleri arasındaki sürekli bir diyalog olmadan ulaşılamaz. Bolşevik Partisi, Stalinist mitolojinin aksine, hizipçi münazaralar ile doluydu ama, bütün farklılıklara rağmen, bu onun çeşitli bölümlerinin inisiyatif için olan kapasitelerini ya da işçi sınıfının ele geçirdiği ve devrimin öncüsü haline çevirdiği bir araç olmalarını engellemedi. Aksine, 1917’de daha geniş işçi sınıfı hareketinin bir aracı hâline gelmesini sağlayan şey, üyelerin büyük çoğunluğunun işçi sınıfı içinde sahip olduğu doğrudan ve somut bağın çokça münazaraya yol açmış olmasıydı. Bu yüzden gelecek Enternasyonal’in üyeleri sınıfın tamamına doğrudan bağlantıları olmadan gerçek kurtuluş hareketine katkıda bulunamazlar. Komünistler dinlenme hakkını kazanmak zorundalar.

Bu Enternasyonal’in militanları, işçi mücadelesinin özerkliğini, sınıf çapında örgütlerin inşası yoluyla teşvik etmek için gelecekteki her devrime katılacak ve ona rehberlik etmeye çalışacaklar. Her seviyede olabildiğince katkı sağlayacak olsalar da bu Enternasyonal yıkılanın yerini almak için hazırda bekleyen bir hükümet olmayacaktır. Görevi dünya devrimini yaymaya devam etmektir. Bu, militanları her bölgede sınıfın genel örgütleri tarafından görevlendirilmeyi kabul edebilseler de Enternasyonal’in bir bütün olarak yönetici olmayacağı manasına gelir. Enternasyonalist Komünist Parti’nin 1952 tarihli Platformu’nda Onorato Damen’in yazdığı gibi:

"Sınıf mücadelesinden çıkmadıkça ne işçi sınıfının kurtuluşunun ne de yeni bir sosyal düzenin yaratılmasının mümkinatı yoktur… Hiçbir zamanda ve hiçbir sebeple proleterya mücadeleci rolünü terk etmez. Başkalarını kendi tarihsel amacı için görevlendirmez ve gücünü başkalarına vermez; kendi partisine bile." (Enternasyonalist Komünist Parti’nin Politik Platformu, 1952 (https://www.leftcom.org/en/articles/2020-03-16/political-platform-of-th…))

Bu bizim gelecek Enternasyonal’in biçimi için olan görüşümüz ama bugün nerden başlayacağız? 40 yıllık yeniden inşa sürecinden sonra, sınıfın parçalanmışlığı devrimci enerjilerin dağınıklığına yansımaktadır. Bazıları, her birinin kendi dar görüşlü fikirlerini savunmalarına bağladıkları devrimciler arasındaki parçalanmalardan dolayı casaretlerini yitirdiler. Lakin bu farklılar gerçek farklılardır ve Birinci Dünya Sonrası devrimci dalganın başarızılığının karşı-devrimci mirasıyla başa çıkmak için çeşitli çabalara dayanmaktadırlar. Zaman içinde bazı farklılar eskiden sanıldıklarından daha az önemli olarak görülmeye başladılar lakin işçi sınıfının devrimci dirilişine dönen yol oldukça uzun. Bu negatif bir faktör değil sınıf bilincinin gelişimi sürecinin gerekli bir parçası olarak görülmelidir. Yol boyunca önemli tartışmalar gerekmiştir ve hâlâ gerekliler. Meseleleri netleştirecek keskin tartışmalar olmadan, proletarya kapitalizme karşı verilecek bir sonraki büyük saldırıda mücadele edebileceği sağlam bir programa asla sahip olamayacaktır.

Aynı zamanda devrimciler ve sınıfın bütünü arasındaki seyrek bağlantı derinleştirilmek ve güçlendirilmek zorunda. Her yerel politik organizasyon, kendilerini devrimci olarak görmeseler de kapitalizmin getirdiği sefaletle savaşmayı bilen daha geniş işçi katmanlarıyla bağlantılarını sürdürecek araçlar edinmeli. Savaş sonrası ekonomik pozitif seyirde, sendikaların anti-kapitalist direniş için düşmancıl olduğu anlayışı içindeki Enternasyonalist Komünist Parti’nin ortaya koyduğu anahtar strateji birçok işyerinde parti üyeleri olan ve olmayanlardan oluşan fabrika gruplarıydı. (FIAT da dahil olmak üzere). Ancak, büyük fabrika yoğunlaşmalarının gerilemesiyle birlikte, bazen yerel iş yerlerinden kolektif militan grupları bazense diğer meseler üzerine savaşan gruplar (savaş, konaklama ve iş) tarafından oluşan “bölgesel gruplar” benimsendi. Burada önemli olan hâlâ politik organizasyonun sınıfın çoğunluğunun yer aldığı yerlere var olmaya çalışmasıdır: Enternasyonalist gruplar, sınıf tarafından kendiliğinden yaratılmış oluşumlar değil, aksine partinin, sınıfın yaşamına kök salmak için benimsediği ve rehberlik ettiği, müdahale edebildiği her yerde devreye giren politik araçlardır. Parti son anda kurulan bir oluşum olmadığı gibi sadece mücadele olduğunda ortaya çıkan bir şey de değildir. Kısa süreli önemsiz kazanımlar için reformizm kanserine yakalanmadan sınıfının hayatının bir parçası olmalıdır.

Günümüzde sınıfın içindeki devrimcilerin etkisi çok embriyoniktir ama kriz derinleştikçe, daha fazla işçi, sorunlarının kapitalist çözümleri olmadığını anladıkça, daha geniş faaliyet gösterebilme olanakları kendilerini devrimcilere gösterecektir. Bir kere işçi sınıfı hareket etmeye başlayınca pratik hareket gerçek ihtiyaçlarını sağlayacak programı benimseme eğiliminde olacaktır. Lakin bu devrimcilerin kollarını birbirine bağlayıp büyük günü bekleyecekleri manasına gelmiyor. Zaten komünist olanlar işçi sınıfının kendisinin yarattığı mücadele organlarının içinde olabilecek en geniş şekilde o perspektif için çabalamadıkları sürece büyük gün diye bir şey var olmayacaktır.

Enternasyonal, (en azından büyük bir çekirdeği) bir devrimci krizin tezahür etmesinden önce var olmalıdır. Platformu ve programı, şimdiye kadarki sınıf mücadelesinin devrimci derslerine dayanmaktadır, bu anlamda “dardır”. Bu çerçeve içinde her türlü tartışma mümkündür ve parti demokratik merkeziyetçilik esasına göre örgütlenir (yani nihayetinde tüm konular üyeler tarafından oylanır). Aynı zamanda parti zaten kararlaştırılmamış meselerlerde veya programın yeni ortaya çıkan unsurları üzerine farklı yönelimlere izin verecektir. Bütün tartışma hakkına ve azınlık fikrini yayımlama hakkına sahip olmalıdırlar çünkü hâlâ tarihin bizim için cevaplamadığı pek çok mesele vardır ve devrim yolu boyunca pek çok zorluk yer alacaktır. Organizasyonun sağlığı fikirlerin sağlam bir şekilde mübadele edilmesine bağlıdır. Nihai olarak bu tür görüş alışverişleri ortak bir politika ile sonuçlanmalıdır, ancak bir tartışma oylamayı zorunlu kılarsa, azınlık, örgütlerin eylem birliğini zedelememek adına çoğunluğun kararını kabul eder. Bu. eğer dünya devriminin durumuna göre merkezi kuvvet olarak davranacaksa partinin gelişebilmesinin tek sağlıklı yoludur.

İlerleyişin genel hatlarının ortaklaşa bir anlayışı (tamamıyla bir mutabakat olmasa bile) olmadıkça hiçbir manalı politika gerçekleştirilimez. Aynı zamanda, tartışma ve münazara her bireysel parti üyesini acil yerel durum gerektirdiğinde bir devrimcinin yapması gerektiği gibi otonom hareket etmeye hazırlar. Bunu garantileyecek nizami bir mekanizma yoktur. Her bireysel üyenin bilinci ve hazırlıklığına dayanmakta ve bu da ancak canlı bir eğitim ve tartışma kültürü olan bir parti yoluyla gerçekleşebilir.

Her ne kadar bu ilkeleri tüzüğümüzde benimsemiş olsak da, daha önce defalarca belirttiğimiz gibi, Enternasyonalist Komünist Eğilim parti değildir, gelecekteki partinin tek çekirdeği bile değildir, onun için gereken koşullar henüz mevcut değildir. Lakin biz bir anda gâibten var olmadık. 1921’de, Üçüncü Enternasyonal’in bir bolümü olan İtalyan Komünist Partisi’ni kuran İtalya’nın Komünist Solu’nun geleneğindeniz. Seleflerimiz partinin liderliğinden “Bolşevikleşme” denen (gerçekte Bolşevizm’in devrimci olan her şeyinin antitezi) süreçle kaldırıldığında Fransa ve Belçika’nın fabrikalarında ve Faşist İtalya’nın hapishanelerinde enternasyonalizm ve devrimci politikalar için savaşmaya devam ettiler. Bu iki akımın birleşmesiyle Komünist Sol 1943’te İtalya’da tekrardan bir araya geldi. Stalin’in uşaklarının yok etme çabalarına rağmen devrimci politikaları hayatta tuttu hatta geliştirdi ve savaş sonrası ekonomik yükselme boyunca hayatta kalarak Enternasyonalist Komünist Eğilim’in inşasının merkez noktası olarak rol aldı. Enternasyonalist Komünist Parti’nin diğer gruplar ve yönelimlerle ortak temel aradığı uzun bir tarihi var. Her ne kadar bunlar sıklıkla bir uzlaşıyla sonuçlanmasa da, diyaloğun kapısı daima açık tutulmuştur. Enternasyonalist Komünist Eğilim’in faaliyet gösterdiği gelenek budur.

Bu politik miras nedeniyle ICT, gelecekteki partinin bir bileşenidir; çünkü geçmişteki işçi sınıfı mücadelelerinden çıkarılan dersleri yeni kuşaklar için canlı tutmayı ummaktadır. Bu, geçmişteki tüm işçi sınıfı hatalarını bir kez daha yaşamak zorunda kalmadan ne yapmaları gerektiğini anlayabilmeleri içindir. Aynı zamanda bugünkü ve gelecekteki işçi sınıfı durumunun, geçmiştekinden farklı olduğunu anlıyoruz. Bu nedenle, gelecekteki devrimci dalganın sınıfın herhangi bir politik azınlığına getireceği sorunlar karşısında yeni düşüncelere açığız.

ICT kendisini sadece bir tartışma merkezi olarak değil, gelecekteki Enternasyonal partinin çekirdeğinin bir parçası olarak görür; bu yüzden inşasına katkı sunabilecek diğer deneyimlere dikkatle yaklaşıyor. ICT’nin ortak ve açık bir politik platforma bağlılığı, daha geniş işçi sınıfıyla temas kurma ve içinde kök salma yönündeki sürekli çabası var olan objektif ve subjektif koşulların bariz sınırları dâhilinde böylesi bir partinin yaratılması yönündeki çalışmasını tanımlar.

Komünizm için olan kavgamızda her zaman enternasyonalizm ya da enternasyonal parti meselesini ileri sürüdük. İşçi sınıfı devrimci bilincinin yükselişi olarak bu politik aracı kurmadıkça gelecekte daha çok yenilgilerle karşılaşacaktır. En samimi umudumuz, sistemi yıkmanın gerekliliğinin bilincine varan yeni güçlerle etkileşim kurmak, onlara politik bir pusula, etrafında toplanacak bir şey vermektir, aynı zamanda halihazırda var olan güçlerle, mümkün olan yerlerde etkin işbirliği yapmak, gerekli olduğunda fikir ayrılığına saygı göstermek ve nihayetinde, tarih kaçınılmaz biçimde ilerlerken ve gerçek bir sınıf hareketi gelişirken birleşmek amacıyla diyalog arayışındayız.

-- Enternasyonalist Komünist Eğilim _

Eylül 2018

Ετικέτες