هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی ! ( No War But the Class War )

یک دهه پس از وقوع بحران مالی، کماکان مشکل اساسی پائین بودن سودآوری سرمایه داری، بقوت خود پابرجاست. تنها راهی که سرمایه داران می توانند « رشد » را دوباره احیا کنند، اینست که چرخه جدید انباشت شروع شود و این تنها زمانی می تواند انجام شود که ارزش حجم عظیمی از سرمایه موجود، کاهش یابد.

این اتفاق دو بار در قرن بیست و یکم رخ داده است، بدینصورت که هر دو جنگ اول و دوم جهانی، منجر به تخریب و کاهش ارزش سرمایه شد و این امر اجازه داد تا انباشت سرمایه بتواند دوباره در سیستم انجام گیرد. امروز جائی ایستاده ایم که در نبود چشم انداز هیچ راه حل اقتصادی دیگری، جهان به آرامی حرکت می کند. دلیل حرکت آهسته آن، اینست که سرمایه داران از این امر آگاهند که کاهش ارزش سرمایه، مطلوب کسب و کار نیست. با این حال اگر آنها می توانستند که ارزش سرمایه رقیب را کاهش دهند، آنوقت می توانستند به عنوان پیروز، در سرمایه ِ متمرکز ِ جدید، همانطور که ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ انجام داد، ظاهر شوند. بنابراین جنگ چیزی نیست که آنها سرسری وارد آن شوند، بلکه نیاز به دفاع از اقتصاد خود و منافع استراتژیک در قبال همه رقبا، وادارشان میکند که در این مسیر گام بردارند. البته قبل از جنگ تسلیحاتی، اول جنگ تجاری ست. در دهه ۱۹۳۰ تعرفه ها در همه جا افزایش یافت، به درجه ایکه تجارت آزاد به پایان رسید و تنش بین قدرتها افزایش یافت.

تشدید آشفتگی جهانی

امروز ما با یک جنگ تجاری جدیدی مواجه هستیم، نتیجه آن اصلا قابل پیش بینی نیست، اما اگر الگوهای گذشته تکرار شوند، احتمال وقوع جنگ افزایش خواهد یافت. در کوتاه مدت اما « جنگ های منطقه ای » احتمالا از آنچه تاکنون دیده ایم، با تکرار و همچنین درگیر شدن بیشتر قدرت های بزرگ، همراه خواهد شد.

بهرحال، نکته کلیدی وضعیت موجود، ایالات متحده امریکاست. در مقام مقایسه، بزرگترین قدرت نظامی این سیاره است. با این حال، در حال حاضر با رقیب تجاری رو به رشدی مانند چین روبروست که می داند روزی، آن قدرت مالی و شایدحتی نظامی را خواهد داشت که بتواند سلطه ایالات متحده را به چالش کشد. احتمالا در یک نقطه ای، ایالات متحده برای شکستن رقیب، قبل از اینکه بیش از حد قوی شود، برای استفاده از قدرت نظامی، وسوسه خواهد شد. در دراز مدت برای جهان این خطر بزرگی ست.

چین دست به یک بازی طولانی مدت زده است، در حال ایجاد شبکه هایی از روابط تجاری، در سرتاسر آفریقا و آسیا ست و سلطه اقتصادی بر تمام اوراسیا را در استراتژی « کمربند و جاده » خود پیش بینی می کند. در این مسیر هر چند با ناکامی هایی روبرو بوده است، اما با توجه به سه هزار میلیارد دلار « ذخایر ارزی جنگ ِ » خود، می تواند از تلاطم طوفان های جنگ تجاری عبور کند. در حال حاضر در فکر استفاده از این ذخایر برای کمک به آرژانتین است که به دلیل تغییر ارزش دلار، شاهد از دست دادن سرمایه خود میباشد.

در این اثنا، سیاست خارجی ایالات متحده در خاورمیانه، روی ایران و پشتیبانی از اسرائیل و عربستان سعودی نسبت به موضوع غزه و یمن گیر کرده است که نشانگر آنست که در مورد هزینه های انسانی آن، چندان هم حساسیتی وجود ندارد. هفت سال فاجعه جنگ بی وقفه سوریه، با شدت گرفتن رقابت سرمایه داری، می تواند در جاهای دیگر هم تکرار شود.

این بدان معنا نیست که ما در آستانه ماه اوت ۱۹۱۴ یا سپتامبر ۱۹۳۹ هستیم که قدرتمندترین دولت های سرمایه داری به صورت رسمی، جنگ با یکدیگر را اعلام کردند. شاید معادل چنین لحظه ای هرگز تکرار نشود. اما آنچه که ما مطمئن هستیم این است که بحران ادامه داشته و جنگ های تجاری، بخش های علنی فعالیت های مجازی و جنگ های بی رحمانه « بدون پایان »، بخشی از آن است.

تنها نیرویی که می تواند در سر راه این روند ایستادگی کند، طبقه کارگر است. پس از ۴۰ سال عقب نشینی و پراکندگی، نشانه هایی از تشکل یابی مجدد کارگران و مبارزه به خواست خود و برای خود، وجود دارد. از کارگران ِ پاره وقت، دورکار، شناور و موقت گرفته تا تلاش های اخیر کارگران شاخه های مختلف آموزش و پرورش در استان دارهام انگلستان و ایالت ویرجینیای غربی؛ تا به اعتراضات دست از جان شسته ایکه در ایران، عراق، نیکاراگوئه، اردن علیه دستمزد کم یا بی دستمزدی، کمبود آب و صرفا ضرورتهای زندگی، در جریان است.

هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی ( NWBCW )

اجازه دهید که در مورد اوضاع محلی خود مبالغه نکنیم. اینها نشانه های کوچکی اند از آنچه در آینده میتواند اتفاق بیفتد، اما بشکلی، راهی را نشان می دهند در ماورای کمپین های کوچکی که در ده سال گذشته بر علیه این یا آن جنبه از ریاضت های اقتصادی، جریان داشته است . آنها هم کوچک اند و هم پراکنده، زیرا هیچ نقطه مرکزی وجود ندارد که آنها بتوانند حول آن گرد هم آیند. ایده هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی این است که نه تنها هر گونه مبارزه طبقاتی را در خود ادغام کرده و از آن پشتیبانی می کند، بلکه آن را به یک هدف سیاسی متصل می سازد و آن ایجاد یک جنبش جدید سیاسی طبقه کارگر است. دو راهی که تاریخ برای بیش از یک قرن پیش رو گذاشته، کماکان همان سوسیالیسم یا بربریت است. اگرچه جنگ جهانی هنوز در دستور کار نیست، اما نباید منتظر ماند، قبل از شروع، باید خود را سازمان دهیم. به همین دلیل است که به رغم تفاوت های سیاسی، به فراخوان آنارشیست های کمونیست به انقلابیون، برای تظاهرات تحت پرچم هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی ( NWBCW )(به وب سایت anarchistcommunism.org) پاسخ مثبت داده ایم.

هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی ( NWBCW )یک نمونه دیگر از ائتلاف « جنگ را متوقف کنید» نیست - ما ائتلاف میان- طبقاتی متشکل از جریانات محافظه کار مذهبی را مد نظر نداریم و همچنین نتیجه نمی گیریم که چون مشخصا یک امپریالیسم جنایتکار است، پس ما حامی مخالف آن شویم. مخالفت طبقه کارگر با همه امپریالیستها و جانشینان آنهاست. در سرمایه داری رو بزوال امروزی، هیچ جنبش آزادی خواهانه ملی که مستحق پشتیبانی طبقه کارگر باشد، وجود ندارد. ما می توانیم وحشیگری امپریالیسم اسرائیل علیه فلسطینی ها را محکوم کنیم اما شناسایی « آرمان فلسطین» چیزی جز شناسایی حماس و سازمان آزادیبخش فلسطین و یا طبقه حاکمه محلی نیست. این طبقه حاکمه برای مردم خود سرمایه گذاری نمی کند، بلکه در سوداگری مالی در وال استریت، بدنبال سود بیشتر است و این چنین مردم غزه فاقد هیچ کاری. در اینجا هر کسی که سعی کند آشکارا موضوع طبقاتی را مطرح کند، بدون آنکه هیچ روند قانونی طی شود، سریع آنطوریکه قبلا هم انجام شده برخورد میشود.

به طور مشابه، تصورات عاشقانه در مورد ناسیونالیسم تو سری خور، مانند شور و شوق فعلی برای روجاوا، که توسط برخی از آنارشیست ها نمایش داده می شود، باید کنار گذاشته شوند. انقلاب رواجان، تحمیل از بالا است (یا به عبارت دیگر به معنای بعضی اقدامات خودمختار محلی، در حالی که قدرت واقعی با فرماندهان نظامی یگان های مدافع خلق است که از اتحاد خود با امپریالیسم آمریکا بهره برده ولی امروز مجبور به عقب نشینی شده اند چون ایالات متحده حاضر به ادامه پوشش هوایی خود نیست. )

سوسیالیسم را نمی توان از بالا حکم کرد. سوسیالیسم تنها زمانی می تواند ساخته شود که میلیونها نفر تصمیم بگیرند که دیگر نمیتوانند تحت این سیستم جهنمی پوسیده زندگی کنند. سوسیالیسم تنها زمانی می تواند ایجاد شود که آنها دست به ایجاد ارگان های رهایی، در شکل سازمان های گسترده خود، مانند شوراهای کارگری، کمون ها، کمیته های کارخانه و غیره کنند. هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی ( NWBCW ) به دنبال ایجاد نقطه کانونی برای همه کسانی ست که این مفهوم را برای طبقه کارگر، بعنوان راهی به پیش پذیرفته، طوریکه مبارزات دفاعی ما را به یک مبارزه مشترک و همه جانبه در مقابل سیستمی که آینده ی بشریت را تهدید می کند، تبدیل کند.

جمعه، ۱۷ اوت ۲۰۱۸

برچسب‌ها