روزی که « خدا » را شلاق زدند

در دی ماه سال ۱۳۹۳، در اعتراض به اخراج ۳۵۰ کارگر فصلی، تجمع گسترده‌ای از سوی کارگران اخراجی در مقابل نگهبانی معدن طلای “ آق‌دره » که دومین معدن طلای کشور با بیش از ۳۰ تن ذخیره قطعی طلا و یکی از معادن بزرگ طلای خاورمیانه محسوب می‌‌شود، صورت گرفت. عمق ناراحتی و انزجار بحدی بود که حتی سه کارگر اخراج‌ شده در اعتراض به از دست دادن شغل‌شان در محوطهٔ معدن اقدام به خودکشی کردند. (۱)

با شکایت شرکت پویا زرکان، پیمانکار اصلی معدن طلای آق‌‌دره ( گفته میشود که سهام داران اصلی این شرکت از اعضای سابق / فعلی سپاه پاسداران بوده باشند)، بر علیه ۱۷ نفر از این کارگران، پرونده ‌قضایی در دادگاه های کیفری شهر تکاب در استان آذربایجان غربی تشکیل شد. از جمله اتهامات آنها « ممانعت و بازداشتن مردم از انجام کسب و کار با ایجاد هیاهو و جنجال »، « توهین به نگهبان شرکت »، « تخریب لباس و توقیف غیر قانونی نگهبان » و « تخریت عمدی تابلوی شرکت » ، بوده است.

بر اساس گزارش خبرگزاری نیمه رسمی کار ایران (ایلنا) : « این کارگران به تحمل مجازات تعزیری حبس، پرداخت جزای نقدی و تحمل ضربات شلاق محکوم شدند که در نهایت با اعلام گذشت شاکی و استفاده از فرصت عفو مقام قضایی، مجازات حبس تمامی کارگران مورد نظر لغو شد و مجازات پرداخت جزای نقدی و تحمل ضربات شلاق در مورد هرکدام از متهمان به اجرا درآمد.» (۲)

به گفته وکیل این کارگران، آنها به ۳۰ تا ۱۰۰ ضربه شلاق و برخی به پرداخت ۵۰۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم شده و همگی این احکام در آخرین روزهای ماه اردیبهشت به اجرا درآمده اند.

“ شیر گوسفند سرطان زاست، آب آلوده است. دستمان به کاری نمی رود، بیکاریم. کاری نیست که خرج زندگی را از دلش بیرون بیاوریم، نه زمینی مانده برای شخم زدن و نه آب و علوفه‌ای باقی مانده که دامداری کنیم.“ (۳)

اینها درد دل یکی از کارگران آق دره است، کارگری که هم شلاق خورده و هم این روزها بیکار است.

حالا زمزمه اعتراض ها به این عمل وحشیانه شروع شده است. در فضای مجازی کاربران متعدی با کارگران ابراز همدردی کرده اند. مثل همیشه جناح های حکومتی نیز ریاکارانه خود را وارد ماجرا کرده اند از استعفای فلان مدیر و بهمان استاندار خبر میدهند. اصلاح طلبان و اعتدالیون با شگردهای نخ نما شده همیشگی شان، دلیل اصلی چنین برخوردها را سنگ اندازی اقتدارگرایان در راه دولت روحانی و مانع تراشی در راه برنامه جامع اقدام مشترک‎‎ (برجام) وانمود میکنند.

چه داستان تلخی، آنانکه آمده بودند در سایه احکام الهی در همین دنیا بهشت بسازند، « آب و برق را مجانی کنند »، « پول نفت را بر سر سفره زحمتکشان بیاورند »، حالا که از سر صدقه کار همین زحمتکشان به قدرت و اقتدار رسیده‌اند، آنچنان سرمست شده اند که در اوج وقاحت و بیشرمی و بیرحمی تنها به دلیل اعتراض و تحصن، در روز روشن و با رجوع به همان احکام الهی نه تنها کارگران را اخراج و جریمه میکنند بلکه بر جسم و تنشان، تازیانه میکوبند.

چه زود یادشان رفته که چند ماهی پس از قیام بهمن ۱۳۵۷، در ۱۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۸، وقتی که آیت الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی در تقابل با برگزاری جشن روز جهانی کارگر، در پیام رادیویی گفت « خدا هم کارگر است » تا بقول خودشان « عملا هیچ بهانه و دست آویزی برای جریان های کمونیستی و مارکسیستی باقی نماند ».

هراس از شدت گرفتن مبارزه مستقل طبقاتی چنان وجود سران نوپای جمهوری اسلامی را فرا گرفته بود که او یاوه گویی را به اوج رساند و گفت که

“کار مثل جلوه حق تعالی می ماند که درتمام موجودات سرایت کرده است همه موجودات کار در آنها هست و با کار درست شده اند...... حق تعالی مبداء کارگری ست و کارگر است...... همة ذرات وجود کارگرند. حّتی ذّرات اتمی که در این عالم طبیعت هست اینها کارگر هستند با هوشیاری همة ذرات عالم فعالند و هوشیارند لکن ما گمان می کنیم که هوشیار نیستند “

او در ادامه گفت که پیامبران نیز کارگر بودند

” انبیا با دست خالى مى آمدند کارهاى بزرگ مى کردند. پیغمبر اکرم چى بود؟ خوب، یک شبانى بود در مکه، …... حضرت عیسى هم همین طور، حضرت موسى هم یک شبانى بود آن هم این طور، حضرت ابراهیم هم همین طور... “

صحیفه امام، ج ۱۹، ص: ۴۴۹

”دوم شخص اسلام، على بن ابى طالب- سلام اللَّه علیه- است. ایشان خودش یک. کارگر بوده؛ یعنى، قنات حفر مى کرده، مى رفته است قنات مى کنده است آب بیرون مى آورده، ...“

صحیفه امام، ج ۱۶ ، ص: ۲۳۸ (۵)

البته این اولین باری نیست که تازیانه رژیم اسلامی سرمایه بر پیکر کارگران فرو می آید و بیشک آخرین آن نیز نخواهد بود، اما این اقدامات در برهه ای از تاریخ ننگین جمهوری اسلامی انجام میشود که تبلیغات دیوانه وار رژیم و همپیمانان بین الملی شان، و توهم پراکنی های اصلاح طلبآن و چپی های دمکرات شده را ….. که روز و شب مدام راجع به پیروزی « اعتدال » و « تدبیر » در مقابل « افراطی گری » و « تروریسم » وراجی میکنند، تحمل کنیم. البته از منظر منطق این آقایان، غلامان درگاه سرمایه، شلاق زدن کسانیکه فقط برای از دست دادن شغلشان معترض بودند لابد نه افراطی گری ست و نه تروریسم.

از آن روزهائی که این آقایان از کارگران میخواستند تا به جبهه های جنگ روانه شوند و از مام وطن دفاع کنند تا دوران سازندگی پسا جنگ رفسنجانی، که از آنها میخواستند سخت کار کنند و چیزی نگویند تا دوران اصلاحات خاتمی که از کارگران میخواستند تا به چرندیات گفتگوی تمدن های او گوش فرا دهند و منتظر بمانند تا عوام فریبی های دوران احمدی نژاد، که علی رغم درآمد بی سابقه نفتی، سهم کارگران فقط حقوق های معوقه بود و تا امروز که قول باز شدن درها را با کلید کذایی و « تدبیر » و « تعامل » روحانی میدهند ،...... آنچه که عوض نشده و تا روزیکه حاکمیت سرمایه پا برجاست، عوض نخواهد شد، همان استثمار و شکنجه، تحمیق و شلاق زدن کارگران است.

رفقای کارگر !

http://www.leftcom.org/files/2016-06-06-ps-aghdare.jpg

هیچ نوع تظلم خواهی در برابر مجامع ظاهرا قانونی و بین الملی، هیچ جملات ادبی و شعر های جانگداز، هیچ مقدار از سخنرانی های هیجان انگیز …... مرهمی بر درد این تازیانه ها نخواهد بود. آنروزی که آنها خدا را نیز کارگر خواندند صرفا به این خاطر بود که شبح قیام کارگران و زحمتکشان بالای سرشان سایه انداخته بود. آنها قدرت اعتصاب کارگران نفت را در سرنگونی رژیم شاه تجربه کرده بودند، آنها عزم و جزم کارگران را در روزهای قیام بهمن ۵۷ دیده بودند، آنها پتانسیل و نیروی واقعی کارگران و زحمتکشان را در کف خیابان ها به عیان دیده بودند. حالا اگر با این سنگدلی و بیرحمی، هیچگونه اعتراضی را بر نمیتابند صرفا برای اینست که آنها توانسته اند با استفاده از مذهب ما را به سنی و شیعه با ملی گرایی ما را به فارس و عرب و ترک .. تقسیم کنند، با هزار و یک نیرنگ ما را به شرکت در مضحکه انتخابات قانع کنند تا با تفرقه انداختن، به صفوف ما رخنه کنند. آنها توانسته اند مطالبات ما را به کانال های رفرمیستی و اصلاح طلبی هدایت کنند. برای خودشان سوپاپ اطمینان حکومتی همچون اصلاح طلبآن و اعتدال گرایان ….. درست کنند و برای ما سردرگمی بیافرینند.

توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود

کشمکش را بر سر فقر و غنا باید نمود

در صف حزب فقیران اغنیا کردند جای

این دو صف را کاملا از هم جدا باید نمود

فرخی‌یزدی

رزمندگان کمونیست !

تنها اعتراض واقعی به این ددمنشی رژیم سرمایه، بر افراشتن دوباره پرچم مبارزه طبقاتی ست. این فقط یک هدف ایده آل و دوردست نیست، برعکس، تنها گزینه عملی پیش روی طبقه کارگر میباشد و گر نه، مابقی، فریبی بیش نیست. تشکیل پیشگامان سیاسی جدیدیکه، تسویه حساب با نقش ضد انقلابی سازمان های اصلاح طلب را شروع کرده و در این فرآیند محدودیت های مبارزات مطالبات محوری را برملا سازند، اولین اولویت و گام فوری ست برای پایان دادن به اینگونه بربریت سرمایه …........... روزی که شلاق کارگران بر پیکر خدای سرمایه فرو خواهد آمد.

دامون سعادتی

(۱) http://www.ilna.ir/بخش-واحدها-39/236616-اقدام-به-خودکشی-سه-کارگر-بیکار-…

(۲) http://www.ilna.ir/بخش-کارگری-9/374118-اجرای-حکم-پرداخت-جزای-نقدی-شلاق-…

(۳) http://www.ilna.ir/بخش-کارگری-9/376768-حدیث-بی-قراری-کارگران-آق-دره-هم-…

(۴ ) http://www.doctv.ir/programs/3456/تاریخ-شفاهی-ایران-پیام-امام-خمینی-به-…

(۵) http://www.imam-khomeini.ir/fa/n15045/

उपनाम