حزب انقلابی و طبقه کارگر

حزب انقلابی و طبقه کارگراین سند متعلق به انترناسیونالیست های نبرد کمونیستی در مورد " نقش و ساختار سازمان انقلابی " ، میباشد که در پی دومین نشست از کنفرانس های بین المللی که در سال ۱۹۷۸ برگذار شده بود، تنظیم شد. این کنفرانس ها از سوی حزب کمونیست انترناسیونالیستی [نبرد کمونیستی] فراخوان داده شده بودند. قبلا این سند از طرف ما، به زبان انگلیسی منتشر نشده است[۱] اما حالا به عنوان بخشی از مباحثات کنونی در درون گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، در مورد نقش و ساختار حزب انقلابی، به انجام این کار مبادرت کرده ایم که منجر به برگذاری جلسه ای در اواخر امسال خواهد شد. این اولین سند از سری اسنادیست که به جنبه های مختلف مسئله حزب پرداخته است بنابراین ما به عنوان پس زمینه با چند کلمه پیشگفتار آنرا آغاز میکنیم. یکی از پرسش های مرکزی که مکررا (حداقل پس از شکست انقلاب روسیه) مطرح بوده، مسئله نقش و ماهیت ِ اقلیت انقلابی طبقه کارگر و حزب بوده است. به نظر می رسد که هر نسل، از نو به مقابله با این مسئله بر میخیزد، اما تنها زمانی می‌تواند به انجام قابل قبول این کار مبادرت ورزد که دستاوردهای واقعی مبارزات گذشته و نسل های قبلی پرولترها را مد نظر داشته باشد. این در مورد پیشگامان سازمان کارگران کمونیست انگلستان که مانند دیگر سازمان های کمونیسم چپ بعد از پایان رونق پس از جنگ در اوایل سال های ۱۹۷۰ تشکیل شده بودند، صدق میکند. زمانی که سوء ظن بزرگی به میراث شکست خورده انقلاب روسیه در اتحاد جماهیر شوروی استالینیستی و همدردی زیادی برای دیدگاه های اتو روله که " همه احزاب بورژوایی هستند " وجود داشت. هر چه باشد، در اتحاد جماهیر شوروی فقط پس از مدت کوتاهی از فروپاشی سوسیال دموکراسی، در مواجهه با جنگ امپریالیستی، حکومت حزب سالاری ظهور کرده بود و افزون بر آن با کنار گذاشتن انقلاب جهانی توسط انترناسیونال سوم، به نظر می رسید که ایده ارائه هر چیز مثبتی از طرف احزاب توده ای و احزاب " پیشتاز " و امثال آن، به طبقه کارگر، کاملا از صحنه محو شده باشد. با همه این احوال، برای کسانی که به طور کامل، ایده ربط اتحاد جماهیر شوروی به سوسیالیسم را رد کرده و آنرا شکل خاصی از سرمایه داری دولتی میدانستند، مسئله حزب در کل، حل و فصل نشده بود. به طوری که در آن زمان شوراگرایی و فرقه " خودجوشی " تاثیر عظیمی بجا گذاشت. با این حال، ماهیت واقعی انقلاب کارگری دوباره خود را سرسختانه نشان داده و انقلابیون را به مصاف میطلبد. برخلاف دیگر طبقات آنتاگونیست و زیردست در تاریخ، طبقه کارگر دارای هیچ شکلی از مالکیت برای دفاع از آن نیست. طبقه ایست بدون مایملک. بر خلاف بورژوازی قادر نیست که با خلاص شدن از این قانون و یا لغو آن امتیاز در رژیم قبلی، پله وار اوضاع خود را بهبود دهد. تنها " اموال " او، توانایی کار کردن اوست (و تولید ارزش اضافی برای طبقه استثمارگر) و تنها سلاح او، آنطوریکه آنتون پانه کوک مورد توجه قرار داد، " آگاهی و سازمان یابی " اوست. و در اینجا مشکلی نهفته است که مارکس در ایدئولوژی آلمانی به مصاف آن رفت. اگر سطور ذیل درست باشد: " ایده های حاکم در هر عصری ، ایده های طبقه حاکم است. یعنی طبقه ای که نیروی مادی حاکم بر جامعه است در عین حال نیروی فکری حاکم بر آن است. طبقه ای که وسایل تولید مادی را در اختیار دارد، کنترل وسایل تولید فکری را هم در دست دارد. در نتیجه، ایده های کسانی که از وسایل تولید فکری محرومند، عمدتا تابع آن ایده ها ست. " سؤالی که مطرح میشود اینست که آیا طبقه کارگر هرگز خواهد توانست که خود را از این تسلط رها کند؟ پاسخ، ابتدا به ساكن، در درون تناقضات حل ناشدنی این سیستم، نهفته است. اینها شامل بحران های دائمی و ادواری ِ اقتصادی بوده و بر گیرنده این واقعیت است که ادامه وجود آن به افزایش بهره کشی از طبقه " در جامعه مدنی اما نه از جامعه مدنی "، در حال کار (پرولتاریا) بستگی دارد. واکنش این طبقه به این وضعیت، گرد هم آمدن و مقاومت در برابر استثمار از راه اقدامات جمعی ست، که گاهی شکل شورش های سرتاسری به خود میگیرد. مبارزه طبقاتی، مدرسه برای جایگزینی استثمار سرمایه داری است. اما در این دوره از مبارزه، هشیار شدن و آگاهی یافتن برخی از کارگران ( و برخی از غیر کارگران که قادرند با ارزیابی از سیستم، خود را با طبقه کارگر همانند ببینند) و ضرورت چیزی فراتر از جنگ پارتیزانی روزانه بر علیه سرمایه داری، اجتناب ناپذیر است. آنها نیاز به یک برنامه سیاسی، که پا را فراتر از خود سیستم بگذارد، درک میکنند. با این حال، به عنوان یک اقلیت در درون طبقه، آن‌ها برای دستیابی به اهداف بیشتر خود، باید خود را سازمان دهند و چه چیزی، طبیعی تر از ایجاد یک سازمان و یک حزب، میتواند آنها و تمام دستاوردهائیکه مبارزه طبقاتی به لحاظ تاریخی در حوزه آگاهی تولید کرده، متحد و یکپارچه کند؟ حالا مسئله ماهیت و نقش و ساختار حزب سیاسی پرولتری خود را مطرح کرده و در کوتاه مدت پاسخ خود را نگرفته بود. مارکس در ابتدا فکر کرد که پاسخ آن را در انجمن بین المللی کارگران و یا بین الملل اول پیدا کرده است. در ضوابط و مقررات آن انجمن، او عنصر کلیدی آن را مطرح کرد. " رهایی طبقه کارگر وظیفه خود کارگران است " . مقصود وی این نبود که کارگران به حزب نیاز ندارند، ( آنطوریکه شوراگرایان نقل قول او را به اشتباه تفسیر کردند) بلکه این مسئله که طبقه کارگر بالاخره مستقل از تمامی سازمان های بورژوائی، صاحب سازمان سیاسی خود شده است. با این حال بین الملل اول دستخوش اختلافات شد، به خصوص با پیروان باکونین و پرودون و بعد از یک دهه و یا کمی بیشتر، به عنوان یک نیروی واقعی عمر نکرد. به جای آن، سوسیال دموکراسی سر برآورد که در برخی موارد یک قدم عقب تر بود چرا که بر مبنای ملیت احزاب بنا شده بود. در آنزمان، زمانیکه کنترل بورژوازی بر رسانه ها و راه های نفوذ بر توده های مردم، محدود و تا حد زیادی بی اثر بودند، سوسیال دموکراسی توانست در درون طبقه کارگر، ریشه های عمیقی پیدا کند. سوسیال دموکراسی به یک جنبش میلیونی رشد کرد و این تصور را ایجاد کرد که گویا می توان بر سرمایه داری به تدریج از طریق صندوق رای یا حداقل مسالمت آمیز غلبه کرد. انقلابی که مارکس در ایدئولوژی آلمانی آنرا لازمه محو کامل تخته سنگ سلطه گذشته (به تز شماره ۵ در سند زیر رجوع کنید) میدید، به آینده دور دست و نامشخص (به اصطلاح برنامه حداکثر) حواله داده شد. در واقع، سوسیال دموکراسی نه تنها بعنوان مخزن آگاهی کمونیستی برای طبقه کارگر عمل نکرد، که برعکس آن اتفاق افتاد. حضور انقلابیون واقعی در درون سوسیال دموکراسی، تنها به پنهان کردن این واقعیت که " جنبش "، به طور فزاینده مملو از مفاهیم ملی و امپریالیستی شده بود و در واقع طبقه کارگر را به سرمایه داری ادغام میکرد، خدمت کرد. این امر خود را تا سال ۱۹۱۴، زمانی که بخش گسترده ای از احزاب سوسیال دموکراسی، به اصطلاح بین الملل دوم، به حمایت از دسیسه دولت ِ " خود " رای دادند و طبقه کارگر را بسوی جنگ امپریالیستی روانه کردند، به وضوح نشان نمی داد. در موج انقلابی پس از جنگ، سوسیال دموکراسی، سرمایه داری را از سرویس دوم خود بی بهره نگذاشت، و آن ادامه حمایت از سرکوب اولین تلاش واقعا بین المللی، برای انقلاب طبقه کارگر بود. سوسیال دموکرات ها در آلمان (به طور خاص) توده های خود را در برابر توده هائیکه به دنبال احزاب تازه تاسیس ِ کمونیست، افتاده بودند، بسیج کرد تا از شکست انقلاب در خارج از روسیه اطمینان حاصل کند. این به نوبه خود به پیروزی نهایی ضد انقلاب در روسیه منزوی، منجر شد. که ضد انقلاب باید توسط همان حزبی انجام میشد که در وهله اول، انقلاب را رهبری کرده بود. بلشویکها یکی از معدود احزاب در درون سوسیال دموکراسی بودند که با رد ناسیونالیسم و امپریالیسم، و به عنوان نتیجه کارخوب خود، نفوذ زیادی در درون جنبش طبقه انقلابی در روسیه بدست آورده بودند. در اینجا جنگ، مرگ، فقر، گرسنگی و قحطی را با خود به ارمغان آورده بود، و در ضعیف ترین حلقه از زنجیره ای سرمایه داری، انقلاب در دستور کار قرار گرفته بود. حزب بلشویک حزب توده ای دستورالعملی و اطاعتی، آنطوریکه بعدا، اسطوره سازان استالینیست (و تروتسکیست) به تصویر کشیدند، نبود. این حزب مملو از بحث های زنده در مورد ماهیت و چگونگی شکل گیری انقلاب بود. با این حال، آنچه در مورد این حزب قابل توجه است این است که، هر چند در سال ۱۹۱۴ حزب نسبتا کوچکی بود، اما در حوزه گسترده تر طبقه کارگر، حضور داشت، مواضع و درک روشن این حزب در مقابل هر دو تزاریسم و جنگ، کاملا مشهود بود. وقتی که از شوراها به عنوان ارگان واقعی طبقه کارگر و قادر به جایگزین شدن حکومت سرمایه داری، بی دریغ حمایت و پشتیبانی کرد، این روشنی مواضع باز هم بیشتر مشخص شد. این برای همه کسانی شد که تنها راه حل را انقلاب پرولتری میدیدند، به یک نقطه محوری تبدیل شد. اما آنچه در موردش بحث بسیار زیادی انجام نگرفت، نقش و موضع حزب در انقلاب آینده بود. در این راستا، باور بر این بود که رشد حزب هدف اصلی ست و سپس با وجود پشتیبانی کافی از حزب، آنوقت " قبضه قدرت " توسط حزب صورت خواهد گرفت. خلاصه، تا حد زیادی هنوز مفهوم سوسیال دموکراتیک از حزب بمثابه نماینده طبقه و در نتیجه انجام انقلاب به نام آن، پذیرفته شده بود. بنابراین، هنگامی که دولت موقت متشکل از سوسیال دموکرات های مختلف، سرنگون شد، به جای انتقال قدرت به کمیته اجرایی کنگره شوراهای سراسری روسیه، تصمیم گرفته شد که یک دولت جدید، شورای کمیسرهای خلق (Sovnarkom)، در راس آن قرار گیرد. و هنگامی که جناح چپ انقلابیون سوسیالیست (اس ار ها ) آن را رد کرد، این یک دولت تک حزبی شد. حزب در نتیجه دولت شد و هیچ گونه جدایی بین آنها وجود نیافت. در آن زمان افرادی این خطر را دیدند، نه تنها برای انقلاب، بلکه برای ایده حزب انقلابی، به ویژه پس از آن که عواقب ناشی از انزوای انقلاب آشکار شد. ما در گذشته راجع به انقلاب روسیه برخورد کرده ایم، و در آینده در جاهای دیگر، بیشتر بدان خواهیم پرداخت. در اینجا ما فقط میخواهیم نظر کوتاهی را در مورد سازمان انقلابی، بیان کنیم. انقلاب روسیه نشان داد که حزب، اقلیت انقلابی یا هر اسم دیگری که می‌خواهید روی آن بگذارید، انقلاب را نه شروع میکند و نه آن را به پایان میرساند. اما در درون طبقه، قبل از انقلاب وجود داشته و از ابتدا در انقلاب شرکت می کند. نفوذ آن فراتر از اعضای آن میباشد. رهبری خود را به عنوان یک راهنما، با نشان دادن مسیر رو به جلو و انتقاد از همه کسانی که هدف متوقف کردن روند انقلابی را دارند، اعمال میکند. حتی ممکن است، در هر کجا که لازم باشد قیام را رهبری کند، اما قیام انقلاب نیست و این در نهایت تنها می تواند توسط توده های طبقه کارگر، وقتیکه آن‌ها خود از تجربه انقلابی آموخته اند، انجام گیرد. تنها ارگان های گسترده طبقه کارگرانند ( شوراها یا سویت ها، کمیته های محلی و غیره) که ترانسفورماتورهای واقعی جامعه اند. تنها به این دلیل که سوسیالیسم را نمی‌توان با فرمان، بلکه تنها با فعالیت خود آگاه تودهای طبقه کارگر، زمانیکه برنامه ارائه شده توسط اقلیت انقلابی، یعنی حزب خود را پذیرفته اند، می‌توان به ارمغان آورد. این یک مسئله پیچیده و دارای جنبه هایی بسیاری ست که پرسش های بسیاری را مطرح میکند که ما در ماه های آینده بدان خواهیم پرداخت. هر چند یک چیز روشن است - ایده یک حزب توده ای پیش از انقلاب متعلق به گذشته است. این را فروپاشی سوسیال دموکراسی در سال ۱۹۱۴ و همچنین تلاش نافرجام کمینترن به شکل دادن یک جبهه متحد از سوسیال دموکراسی بدنبال فروکش موج انقلابی در ۱۹۲۱ - ۲۲ ، نشان داد. این خطا را تروتسکیستها از سالهات ۱۹۳۰ به بعد با ورود به احزاب سوسیال دموکرات " انتریسم " مکررا مرتکب شده اند که آنها را به عنوان یک گرایش انقلابی از بین برد. همانطوریکه در پلاتفرم کمیته توافق در پاسخ به جبهه متحد آنها آمده؛ " این اشتباه است که فکر کنیم در هر وضعیت، مصلحت و مانورهای تاکتیکی می توانند پایه حزب را کسترش دهند از آنجائیکه روابط بین حزب و توده ها عمدتا به موقعیت عینی بستگی دارد . [۲] " اولین وظیفه انقلابیون در هر وضعیت، دفاع از چشماندازهای انقلابی ست و اجتناب از تعقیب این یا آن سیاست فرصت طلبانه و کوتاه مدت در تلاش برای تأسیس سازمان با زمینه نادرست ( و ناصادقانه ) است. این سند مختصر، نقطه شروعی است برای آن چه که ما امیدواریم تجدید بحثی باشد در مورد مسائل مختلفی که تشکیل حزب واقعی بین الملل و انترناسیونالیستی، با آنها روبروست. سازمان کارگران انگلستان نقش و ساختار سازمان انقلابی* آگاهی کمونیستی ما از دستاورد های تئوری انقلابی مارکس که در ایدئولوژی آلمانی به تفصیل شرح داده شده و با کار عملی و نظری لنین، تایید شده، پیروی میکنیم، دستاورد هائی که مجددا در دو کنگره اول انترناسیونال سوم و در شکل گیری حزب کمونیست ایتالیا مورد تأیید قرار گرفتند. این دستاورد ها توسط چپ ایتالیا در درون کمیته توافق و طی سالهای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ مورد دفاع قرار گرفتند، که بر طبق آن: - ۱ از آنجا که تاریخ، تاریخ مبارزه طبقاتی است، این پرولتاریاست که گام تعیین کننده در سوق بشریت از قلمرو ضرورت به جهان آزادی را بر خواهد داشت. ۲ در جامعه سرمایه داری پرولتاریا قادر نیست که بتدریج موضع قدرت را کسب کند؛ ادامه وجود شیوه تولید سرمایه داری، قدرت بورژوازی را، آنطوریکه در گذشته با عروج طبقات نو در تقابل با طبقات استثمارگر قبلی رخ داد، بتدریج کاهش نمیدهد. برعکس، قدرت سرمایه بر جامعه به سوی حاکمیت مطلق و نفوذ در عمیق ترین لایه های جامعه مدنی، گرایش دارد. ۳ از سر ِ وجود طبقه ایکه با زور در موقعیتی قرار داده شده که با دیگر طبقات، تضاد قاطع دارد، " آگاهی نیازمند انقلاب اساسی، آگاهی کمونیستی پدیدار میشود" . ۴ طی دوران های بحران، وقتی که بورژوازی دیگر قادر به کنترل انفجارهای تضادهای ذاتی نهفته در شیوه تولید و روابط اجتماعی آن، نیست، امکان سرنگونی انقلابی قدرت بورژوازی در دستور کار تاریخ قرار داده میشود. ۵ این انقلاب " ضروری ست ... نه تنها بدین خاطر که نمیتوان طبقۀ حاکم را به‌هیچ نحو دیگری سرنگون کرد، بلکه بدین دلیل نیز میباشد که طبقه‌ی سرنگون کننده، تنها در جریان یک انقلاب می‌تواند خود را از کثافات دیرینه پاک کند و فراخور جامعه نو گردد " . (مارکس) و " هر دو، هم برای تولید این آگاهی کمونیستی در مقیاس بزرگ و برای موفقیت خود آرمان، تغییر انسان ها در مقیاس وسیع ضروری است، تغییری که تنها در یک جنبش عملی، یک انقلاب امکان پذیر است. " (مارکس) ۶ در طول دوره منتهی به آن، و در طول خود فرآیند انقلابی، آگاهی کمونیستی تنها در میان اقلیتی از افراد طبقه کارگر و طبقات دیگر پیدا میشود، اما آن ناشی از وجود پرولتاریا، از ماهیت عینی تضادهای طبقاتی، بوده و به طور مستمر به آن رجوع میکند. قدرت و طبیعت مادی خود را، از این وضعیت عینی گرفته ، و در نتیجه میراث کل طبقه کارگر است. ۷ به عنوان نشانگر جنبش تاریخی و برنامه پرولتاریا، آگاهی کمونیستی نمی تواند به عنوان "ایدئولوژی" به مفهوم مارکسیستی تعریف شود؛ بر عکس، کاملترین ابزار برای درک واقعیت های اجتماعی و اقتصادی به عنوان یک کل میباشد، چرا که هدف، تغییر خود این واقعیت است. در حالی که آگاهی انقلابی بورژوازی در برابر جنبه های بیرونی حکومت اشرافی ایستاد و بر ضرورت جایگزینی یک طبقه استثمارگر (بورژوازی) با دیگری بنا شد، آگاهی کمونیستی در برابر خود ماهیت طبقاتی جامعه امروزی و جوامع پیشین ایستاده: هدف آن از بین بردن اختلاف طبقاتی است. این است که آخرین نظریه به معنای خاص کلمه نیست، اما قطعا آخرین تئوری انقلابی ست. اثبات در این واقعیت است که ایدئولوژی هائیکه از مارکسیسم انقلابی در کشورهای به اصطلاح "سوسیالیست" ( که برای کمونیست ها یک شکل از سرمایه داری دولتی بوده که در صف آرایی بین المللی به طور کامل با دشمن طبقاتی یکپارچه شده اند) گسست کردند، هیچ راهی به جز انتخاب ایدئولوژی سنتی بورژوایی کلاسیک ندارند - اگر چه آنها حتی این کار را نیز خیلی خوب بلد نیستند. ۸ آن رابطه ایکه طبقه را به آگاهی کمونیستی پیوند میدهد، همان است که در آینده طبقه را به اعمال دیکتاتوری آن پیوند خواهد داد : این رابطه در تضادهای اجتماعی و اقتصادی، در پویایی تاریخ، نهفته است. در ذهن و ناخودآگاه تمامی پرولترها، تا زمانی که آماده شوند تا تاریخ خود را بسازند، حضور نخواهد داشت. ۹ ضروری ست که تئوری - بیگانه با مارکسیسم و نمونه ای از ایده آلیسم خرده بورژوا ئی - که معتقد است آگاهی کمونیستی می تواند خارج از روند انقلابی رشد کرده و تعمیم یابد، را قاطعانه رد و بر علیه آن مبارزه کرد. این ایده بر اصل ایده آلیستی برتری و تقدم ایده استوار است و تنها می تواند انقلابیون بالقوه را با یک چشم انداز غیر ممکن فریب داده، آنها را به عنوان کمونیست، از انجام وظیفه اجتناب ناپذیر خود دور و مانع کار آنها شود. ۱۰ این تزهای اساسا ضد مارکسیستی، توسط شوراگرایان جنبش کمونیستی، با یک ارزیابی غلط از روند انقلاب و ضد انقلاب در روسیه شروع و منجر به اتخاذ مواضع بیگانه و مخالف با جنبش کمونیستی شد. ۱۱ یک موضع نزدیک به شوراگرایان جنبش کمونیستی، که آن نیز باید رد شود، اینست که گرچه میپذیرد که تنها روند انقلابی، تعمیم آگاهی کمونیستی را ممکن میکند، اما این را به " آگاهی مورد نیاز انقلاب " کاهش می دهد، در نتیجه مبارزه سازمان یافته علیه نیروهای بسیار سازمان یافته بورژوازی را انکار میکند؛ اگرچه مدافعان این بحث در مورد انقلاب حرف میزنند، اما آنها در واقع برای حفظ سرمایه داری و برای هژمونی یکی از دو بلوک امپریالیستی کار میکنند. ۱۲ به طور مشابه، ما باید موضعی که آگاهی کمونیستی، کل میراث اصول ها، تزها و مواضع انقلاب کمونیستی را، چیزی قلمداد میکند که یکبار برای همیشه اعلام شده و از یک فاز تاریخی جنبش به دیگری تغییر نمیکند، را رد کنیم. کسانی که حول این موضع جذب شده اند فراموش می کنند که آگاهی کمونیستی چیزی ست که به طور مستقیم به طبقه کارگر و به تجربه عینی که در استیلای سرمایه از سر میگذراند، متصل است. بنابراین آنها فراموش می کنند که تزها و مواضع با تغییر در وضعیت واقعی که طبقه کارگر در آن زندگی می کند، باید عوض شوند. مشکل اصلی تشخیص ویژگی های مبارزه طبقاتی در روند تمام این تغییرات و جلب درسهای لازم از آن، است. علیرغم نظریه های بورژوائی احزاب کمونیست ملی، طبیعتا، در جامعه طبقاتی، تمامی تغییر و تحولاتی که در شیوه تولید سرمایه داری انجام میگیرد، در این واقعیت که پرولتاریا طبقه ای که از نظر اقتصادی مورد استثمار و از نظر اجتماعی و سیاسی تحت سلطه است، نمیتواند تغییر بنیادین ایجاد کند. سازمان انقلابیون: حزب ۱ در کل دوره منتهی به انقلاب، و حتی در طول مراحل اولیه خود انقلاب، یک اقلیت، از آگاهی کمونیستی بهره میبرند، یعنی تنها یک اقلیت بر اساس این آگاهی، عمل می کند. این فراتر از هر بحثی، یک واقعیت عینی و ملموس میباشد. این اقلیت موظف است که ابزار لازم را به منظور توسعه طبقه کارگر، در موقعیت بحرانی شیوه تولید سرمایه داری، آماده کند، این " جنبش عملی "، به عبارت دیگر انقلاب، - تنها راهی است که آگاهی کمونیستی توده ها را در درون طبقه کارگر پخته میکند. این سازمان اقلیت انقلابی، در حد کمال، حزب میباشد. ۲ برگرداندن کل میراث اصول تزها به طبقه کارگر و اعلام مبارزه برای کمونیسم، جزو وظایف دائمی حزب میباشد، از آنجائیکه این آگاهی کمونیستی ماحصل تجربه طبقه کارگر از زندگی خود بوده است. ۳ بنابراین، در سراسر تاریخ وجود سرمایه داری، حزب میانگیری ست که از طریق آن رابطه طبقه و آگاهی، بیان شده است، همچنانکه در طول دوره گذار از سرمایه داری به کمونیسم خواهد بود. ۴ تصرف قدرت توسط طبقه کارگر و در نتیجه آغاز انقلاب برای کل جامعه، تنها در طول بحران های سرمایه داری ممکن است، زمانی که طبقه کارگر در اصول و برنامه انقلابیون و در طول حمله به دولت بورژوایی، منافع تاریخی خود را تشخیص میدهد؛ آنوقت حول حزب و برنامه آن جمع میشود. ۵ فراز و نشیب سازمان حزبی، انعکاس صادقانه فراز و نشیب های زندگی طبقه کارگر است. این در طول دوره فروکش اساسی جنبش، وقتی که حاکمیت بورژوازی در سطح اقتصادی و سیاسی حکمفرمانی میکند، تقریبا ناپدید می شود. اما همانطوریکه تضاد مادی بین طبقات هرگز نمی‌تواند از بین برود، آگاهی کمونیستی نیز که از وجود این تضاد تغذیه میکند، هرگز نمی تواند ناپدید شود. هر چند ممکن است که در نقطه ای به نظر رسد که سازمان انقلابیون ناپدید شده باشد. این امر به ویژه در مورد زمانی که طبقه کارگر شکست خورده، موجب ترس و سرخوردگی در صفوف انقلابیون شده و در نتیجه به سردرگمی و انحراف در سطح آگاهی کمونیستی نیز سرایت میکند. این در ایتالیا در اطراف سال ۱۹۴۸، زمان پیروزی قطعی استالینیسم [۳ ] تایید شد - که طبقه کارگر را خلع سلاح کرد که خود زنجیر های پای خود را دوباره ببندد - تفرقه را در صفوف یکپارچه سازمان، حزب کمونیست انترناسیونالیستی برانگیخت، که در سال ۱۹۴۳ با افت شدید استالینیسم و پاسخ به موج جدید بیداری طبقه کارگر، شکل گرفته بود. ۶ وجود چندین سازمان مدعی عنوان حزب, به هیچ وجه تداوم حزب و ضرورت دفاع مبارزین از آن را، تضعیف نمی کند. این وظیفه از آن رفقای هر دو فراکسیون چپ در فرانسه و بلژیک بود، که در سال۱۹۲۱، درست در طول دوره ای که در آن بین الملل سوم و قدرت شوروی، که با برآورد آنها هنوز دوره انحطاط خود را تکمیل نکرده بود، به تاسیس حزب در لیورنو منجر شد. این با مشارکت اتحاد جماهیر شوروی در جنگ اسپانیا به عنوان عامل ضد انقلاب، و یکی از بلوک ها جهانی در جنگ امپریالیستی به پایان رسید. با بسط و تفصیل تجربه دوره های قبلی، دفاع از تداوم انقلابی، در مجوعه ای از تزها و برنامه ها حزب کمونیست انترناسیونالیستی جدید، متبلور شد. واقعیت اینکه این حزب بعد به دو دسته تقسیم شد [۴] و علیرغم اینکه یکی از آنها به شکل گیری گروه ها و جریان هایی که آشکارا اغلب ضدانقلابی شدند، منجر شد (بنظر ما تغییر ناپذیران) [۵] به ناپدید شدن کل و یا خیانت به اساس برنامه ۱۹۴۳، منجر نشده است. ۷ اگر چه نمی توان امکان تحول انقلابی در یک کشور و تحت هدایت یک حزب "ملی" را، زمانیکه که حزب جهانی پرولتاریا هنوز شکل نگرفته، منتفی دانست، تجربه تاریخی گذشته و رشد فراملی تمرکز امپریالیسم به ما می آموزد که انقلابیون باید به دنبال ایجاد حزب بین المللی بر اساس پلاتفرم نظری و برنامه‌ای، حاوی بیان آگاهی کمونیستی انقلابیون در نیم قرن گذشته، باشند. فراملیتی سرمایه، یعنی منافع یکسان طبقاتی بورژوازی در همه کشورها، با منافع فراملیتی پرولتاریا همسان است. انقلاب پیروزمند در یک کشور، اگر از همبستگی فعال پرولتاریای جهان، نه تنها در سطح دفاعی، بلکه از طریق حمله انقلابی به کل نظام سرمایه داری، بهره نبرد، برای مدت طولانی، سرپا نخواهد ماند. برای اجرای این طرح استراتژیک و حیاتی، داشتن حزب جهانی انقلاب، ضروری است؛ و به دلیل دغدغه یورش فراگیر بر سرمایه، اجرای تاکتیک ها در کشوری که انقلاب رخ داده، تابع استراتژی کلی خواهد بود. ۸ اینها، دیدگاه و چشم انداز حزب برای کار بین المللی خواهد بود. منافع فراملیتی پرولتاریا و استراتژی حزب، در سازمان متمرکز حزب منعکس خواهد شد. حزب ابزار ضروری و حیاتی انقلاب پرولتری است، چرا که تنها حزب می‌تواند برآمد تحولات جاری از وضعیت عینی طبقه کارگر را در یک پلاتفرم برنامه ای سیاسی ادغام کند، تحولاتی که در غیر این صورت بسیار گسسته و نامهفوم خواهد بود و طعمه آسان برای فرقه گرایی و کورپوراتیسم - هر دو بیان ایدئولوژی بورژوایی - باقی خواهد ماند حتی قبل از اینکه توسط دولت بورژوایی سرکوب شود. ضروری است که حزب حول مواضع مرکزیت، یکپارچه گرد هم جمع شود، با اصول مرکزیت و نه فدرالیسم سازمان یابد. همانسان که طبقه، تجربه های متعدد و گاه متضاد خود را به حزب انتقال میدهد، حزب هم با بسط و پروراندن آن در یک برنامه وحدت بخش، آنرا به طبقه باز میگردند، به طوری که در درون خود حزب، تجارب فعالیت های مبارزین و مواضع استراتژیک و تاکتیکی آنها از پیرامون به مرکز و از مرکز به پیرامون رد و بدل میشود. طبقه و حزب *این تصور که حزب بلافاصله قبل از انقلاب و یا حتی در متن آن، ساخته میشود، به طور کامل معیوب کردن مفهوم حزب است. اگر طبقه کارگر دارای توان تهاجم انقلابی ست - که مستلزم سطحی خاص از یکدستی سیاسی طبقه بدون دخالت عوامل یکپارچه کننده سیاسی از طرف حزب، میباشد، آنوقت خود وجود حزب زائد خواهد بود. اگرطبقه کارگر که در یک لحظه خاص از توسعه مبارزه، " خود را مجهز " به حزب کرد، آنوقت حزب، ابزار عملیاتی میشود که هیچ ارتباطی با مسئله آگاهی ندارد. یک بار دیگر ما به نظریه معروف شوراگری بر خواهیم گشت. به همین دلیل لازم است که در درون جنبش کمونیسم چپ، با این مفهوم که علی رغم رسمیت شناختن ضرورت حزب در انجام انقلاب، تاسیس آنرا به " رسیده تر شدن " دوره و زمان، به تعویق می اندازد، مبارزه شود. در این مفهوم، وظایف عملی حزب ( یا سازمان انقلابیون، آنطوریکه بعضی از رفقا ترجیح میدهند بیان شود ) کم اهمیت و دست کم گرفته میشو . ما میدانیم که یکی از وظایف ضروری حزب، اینست که خود را به ابزار عملیاتی مجهز کند، تا بتواند، در کنکرت ترین مسیر ممکن، برنامه رهایی طبقه کارگر را، که توسط حزب بر اساس تجربه تاریخی و وجود پرولتاریا بسط داده شده، به خود او برگرداند. فرمول " حزب بمثابه بخشی از طبقه، در درون خود طبقه عمل می کند " هیچ چیزی بما نمی گوید: چونکه تنها به این معناست که مبارزین انقلابی، در هر کجا که تصادفاً حضور داشته باشند، بخشی از مبارزه پرولتری بوده و بدینسان، مواضع انتقادی و جهت گیری کلی حزب را با خود به همراه میاورند. اگر حزب قرار است که برای تحقق نقش خود به عنوان یک راهنما عمل کند، این امر البته لازم است اما کافی نیست مگر اینکه ادعا شود که حزب از چنان رشد عددی برخوردار میشود که همه جا حضور توده ای داشته که با ایده کلی اینکه حزب یک "اقلیت" طبقه است، در تضاد است. این اصل انقلابی، که ارگان های واسطه بین حزب و طبقه، باید برای کل دوره قبل و بعد از تهاجم انقلابی وجود داشته باشند، قطعا یک دست آورد است. حزب تا آنجا که ممکن است از این ارگان ها برای گسترش تاثیر پلاتفرم و جهت گیری آن در میان کل طبقه کارگر استفاده می کند. با تحرک در سطح اقتصادی که شاید بشود از آن بعنوان مطالبات قراردادی یاد کرد، طبقه کارگر به مبارزه دست میزند. تنها انقلابیون، از محدودیت های این مبارزات و ناتوانی آن برای رهائی طبقه کارگر، آگاهی دقیق دارند. کمونیستها حتی در حالی که در کنار کل طبقه در مبارزات دفاعی شرکت میکنند، خود را از توده کارگران با محکوم کردن محدودیتهای این مبارزات و استفاده از آنها برای تبلیغ ضرورت انقلاب، مشخص میکنند. کمونیست ها باید مبارزات طبقه کارگر را به یک استراتژی سیاسی برای حمله به دولت بورژوائی پیوند دهند. آنها باید ابزار لازمی را که حزب برای استفاده کنکرت در جهت دادن به تهاجم پرولتاریا، زمانی که کل سیستم در بحران است و مبارزه در حال عمومی شدن است، آماده کنند. اگر حزب، کار در درون طبقه کارگر را با تمام ابزار لازم در دوره منتهی به انقلاب نادیده بگیرد، در واقع قادر نخواهد بود که به عنوان سازمان انقلابیون، و یا یک حزب عمل کند و در انجام وظایف اساسی خود شکست خواهد خورد و این بدان معنا خواهد بود که در زمان و وضعیت عینی مناسب، آمادگی لازم را نداشته و با منزوی شدن از طبقه، سبب خلع سلاح طبقه کارگر شده و جهت خود را گم کند. به طور طبیعی، امکان پیشرفت کنکرت در مسلح کردن حزب، به درجه پختگی مبارزه طبقاتی و رابطه واقعی بین انقلابیون و عوامل جناح چپ بورژوازی، ارتباط تنگاتنگ دارد. این به این معنا نیست که نوع ابزاری که باید مورد استفاده قرار گیرد را نمی توان دقیقا در برنامه حزب پیش‌بینی کرد. اثبات این امر را میتوان در اینکه " گروه های انترناسیونالیستی کارخانه ها" که در برنامه ما پیش بینی شده است، که باید بخش جدایی ناپذیر از پلاتفرم حزب بین المللی باشد، که ما برای ایجاد آن می خواهیم کمک کنیم، ممکن است که امروز بقای دشواری داشته باشند، اما در فرصت های دیگر، ( به عنوان مثال از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ ) اهمیت زیادی خواهند داشت. وظیفه به سادگی صرفاً " تحریک به مبارزه در سطح اقتصادی " آنطوریکه بعضی از رفقا به نظر میرسند که باور داشته باشند، نیست بلکه انتقال اصول کلی سیاسی حزب به طبقه، مستحکم کردن لایه هواداران در درون طبقه و ایجاد یک نقطه مرجع برای مبارزات انقلابی آینده است. مشکل وضع موجود، در سطح پایین آگاهی طبقاتی، و دشواری زیاد در تقویت و گسترش شبکه کارگران منعکس شده است. اما اگر ما این نکته را در برنامه نگنجانیم و موکول به روزهای بهتری کنیم، ما خودمان را وا خواهیم داد و در انجام وظایف مان وقتی که زمان آن رسیده است، ناتوان خواهیم بود از آنجایی که ما فاقد کادرها و تجاربی خواهیم بود که حزب تنها قادر است از طریق توسعه و حضور طولانی و مبارزه جویانه در درون طبقه کارگر، بدست آورد. در میان ابزاری که حزب باید خود را با کار در میان طبقه کارگر و در سمت و سوی انقلاب تجهیز کند، شبکه ای از گروه های کارخانه، فوری ترین و مهمترین آنهاست، اما ابزارهای دیگر نیز باید مورد مطالعه قرار گرفته و مهیا شوند [۶] حتی اگر آنها به نظر رسد که با توجه به ضعف عددی انقلابیون و وضعیت سیاسی هنوز ضروری نباشند. از سوی دیگر، سازمان های دیگری چون " جوانان کمونیست "، باید محصولات مرحله قبلی در هر دو جامعه بورژوایی و جنبش انقلابی در نظر گرفته شوند و در نتیجه در حال حاضر زائد و غیر ضروری اند. ما بر این اصل تاکید میکنیم که هیچ حزب طبقاتی بدون ابزاری که سازمان مرکزی حزب را واقعا به طبقه پیوند میدهد، نمیتواند وجود داشته باشد. کسانی که این مسئله را دست کم میگیرند و یا رد میکنند برای حزب کار نمی کند. ۱ رابطه دیالکتیکی بین طبقه و حزب، در طول تصرف قدرت و ساختن " نیمه - دولت " پرولتری، نه ناپدید می شود و نه تغییرات کیفی را از سر میگذراند. هر دو تنها زمانی ممکن است بوقوع بپیوندد که طبقه در اطراف این هدف، متحد و متمرکز شده باشد. ۲ کاراکتر " نیمه - دولت " پرولتری را، شورا تشکیل خواهد داد که توسط خود پرولتاریا در طول تجربه انقلاب روسیه کشف کرده است. ناپدید شدن تدریجی طبقه توسط جنبش انقلابی توده های پرولتری انجام خواهد شد که با تولید انبوه آگاهی کمونیستی و در نتیجه، با نابودی تدریجی حزب، همراه خواهد بود. ۳ حزب به هیچ وجه ساختار خود را با ساختار " دولت کارگری " ، یکی نخواهد کرد، اما نقش خود را به عنوان یک راهنمای سیاسی تا زمانیکه طبقه کارگر منافع خود را در جهتی که از آن دفاع میکند، برسمیت بشناسد، حفظ خواهد کرد. 4. نیاز به تعمیق درک خود از مشکلات دوران گذار، توسط گروه های کمونیسم چپ، باید با تاکید روشن و اساسی که بدون حزب، انقلاب و دیکتاتوری پرولتاریا وجود نخواهد داشت شروع شود، همانطوریکه دیکتاتوری پرولتاریا و دولت کارگری، بدون شوراهای کارگری وجود نخواهد داشت . حزب کمونیست انترناسیونالیستی (نبرد کمونیستی) اکتبر ۱۹۷۸ یادداشت ها ۱ نخستین ترجمه، در متون تدارکاتی جریان کمونیست بین المللی در جزوه دومین کنفرانس بین المللی گروه های کمونیسم چپ در نوامبر ۱۹۷۸ جلد اول چاپ شده بود. این از نسخه بخش ایتالیایی سایت leftcom.org ترجمه شده است. ۲ رجوع کنید به جزوه ما " پلاتفرم کمیته توافق - شروع مبارزه چپ ایتالیا در برابر استالینیسم همزمان با افزایش قدرت گیری فاشیسم " برای جزئیات به صفه آخر رجوع کنید. ۳ استالینیسم به وضوح در سال ۱۹۲۸ در اتحاد جماهیر شوروی پیروز شده بود، اما این به نقش حزب کمونیست رفرم شده ایتالیا تحت نظر تولیاتی مرید وفادار استالین، در کمک به ایجاد صلح اجتماعی در ایتالیا در دوره پس از جنگ، اشاره دارد. ۴ این ارجاع به انشعاب بوردیگا و بوردیگیست ها از حزب کمونیست انترناسیونالیستی (نبرد کمونیستی) درسالهای ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ میباشد. مقاله آینده به تفاوت سازمانی بین دو گرایش خواهد پرداخت، اما جزئیات بیشتر در مورد انشعاب را می توان در بوردیگا فراتر از نوشته افسانه اوناراتو دامن (رجوع کنید به تبلیغ در این شماره ). ۵ " تغییرناپذیری " اولین انشعاب در اردوگاه بوردیگیست ها بود (در سال ۱۹۶۶ اما بعد از آن انشعابات بسیاری دیگری نیز رخ داده است ) و در واقع تنها انشعاب تا زمانی که بوردیگا زنده بود. با رهبری ژاک کاماته (Jacques Cammatte) ، بوردیگیست ها را بخاطر " آکتیویست " بودن محکوم کرد. در نهایت کاماته به این نتیجه رسید که همه سازمان های سیاسی " باجگیر و فریبکار "اند و طبقه کارگر " طبقه ایست برای سرمایه " بدون هیچ امیدی به انقلاب. ۶ این مقاله ۳۸ سال پیش نوشته شده وبا بازسازی ساختاری طبقه کارگر در طول۳۰ سال گذشته، برای سازماندهی در محلات که رفقای ایتالیایی ما از آن بعنوان گروه های " محلی " یاد میکنند، تلاش شده است. سازمان کارگران انگلستان نیز همکاری با گروه های موجود در هر منطقه، حول موضوعاتی مانند " جنگ فقط جنگ طبقاتی " در زمان جنگ عراق را تجربه کرده است. ما باید توجه کنیم که این تلاش " برای سازماندهی طبقه " (آنطوریکه جریان کمونیست بین المللی در سال ۱۹۷۸ مدعی شد ) نیست اما از آن، سازماندهی انقلابیون برای گسترش تاثیر گذاری در درون طبقه کارگر مد نظر است. سازمان سیاسی انقلابی و یا حزب نمی تواند فقط ساختار ایدئولوژیکی که به سادگی در خلاء تبلیغ میکند، باشد، آنطوریکه این سند بر تاکید آن تلاش می کند. یک‌شنبه ۲۸ آگوست ۲۰۱۶

Etichette