اطلاعیه درباره ذوب شدن بازارهای مالی

پس ازقریب یک سال شتاب در “ آشفتگی” بازارهای مالی و سیستم بانکی، ایالات متحده - قهرمانِ بازار آزاد - مجبور شده به دخالت دولت در بازار روی آورد تا از “ ذوب شدن سیستم” مالی، یعنی فروپاشی تمام عیار بانک ها، موسسه های مالی، بازار سهام و بالاخره سقوط دلار جلوگیری کند.

در اختیار گرفتن رسمی دو موسسه بزرگ رهنی امریکا، فنی می و فردی مک ( که بدهی های هر دو قبلا توسط دولت پشتیبانی شده بود ) کافی نبود که اعتماد گریزان و از دست رفته در بازار، که بانکداران راجع به آن کابوس میبینند را ، بدست آید. در همان هفته به یکی ازبزرگترین بانک های سرمایه گذار اجازه داده شد که ورشکست شود، هنک پالسون وزیر دارائی مجبور شد با چیزی که عنوان “ بزرگترین دخالت دولت از سال۱۹۲۹” را بخود اختصاص داده، برای جلوگیری از فرو ریختن یک شرکت بیمه، بخاطر ترس از پیآمد آن در امریکا و دنیا، قدم بجلو بگذارد. در پشت پرده، تمامی بانکداران اصلی دنیا موافقت کرده اند که که با قرض کردن میلیارد ها دلار به بازارِ اعتبارات جان تازه ای بدمند. سهام بازار دوباره افزایش یافت اما بنظر نمیرسد که هیچکسی بر این باور باشد که هنوز بدترین ها را پشت سر گذاشته باشیم. برعکس، هنگام نوشتن این بیانیه، پالسن اعلام کرده که تصویبِ اعتباری به مبلغ بیسابقه هفتصد میلیارد دلار، برای “متعادل کردن بازار”، را از کنگره امریکا در خواست خواهد کرد.

تنها توضیحی که سیاستمداران سرمایه داری وکارشنسان مالی در مورد این بحران عرضه میکنند، بحرانی که اگر دخالت هماهنگ شده دولت ها نبود سقوط سال ۱۹۳۰ در مقام مقایسه، بچگانه جلوه میکرد، وجود “ فساد کارکردی” و “ طمع سوداگران ” میباشد.

راه حل پیشنهادی آنان اعمال “ظوابط محکم” میباشد، اما همگان از این موضوع - که این در امریکا تحسین مشود - آگاهند که تاریخ سرمایه داری مملو از سوداگران و پول سازان خود پرست است. سئوال واقعی اینست که چرا سوداگری، در هر شکل و شمایل، در موقعیتی باشد که حاکم اقتصاد جهانی شده باشد؟ چرا سرمایه دارن قادرند که از سوداگری بیشتر از تولید، پول بسازند؟

جواب، نه در فروش های کوتاه مدت سهام ( اگر حتی تعدادی از دلالان در عرض دو دقیقه با فروش سهام اچ بی او اس در بورس لندن توانستند ۱۹۰ ملیون پوند به جیب بزنند ) و نه در تکثیر پیاپی وام مسکن و نه حتی در وجود پاداش های هنگفت که ازدیاد ابر- پولدارها را همراه داشته، بلکه جواب در وجود ِ بحران طولانی انباشت سرمایه، که با کمبود سرمایه گذاری سودآور در تولیدات صنعتی یعنی تولیداتی که آفریننده ارزش جدیدند ( که تنها منشا آن نیروی کار است ) نهفته است.

بیش از یک دهه رشد بخشی از مجموعه ثروت ِ هنگفت ِ تولید شده توسط کارگران مزدبگیر،که در شکل سود و مالیات توسط سرمایه داران به کانال های مالی هدایت شده است، بطوریکه بنظر میرسد پول بصورت معجزه آسائی پول میسازد ( جائیکه هیچ ارزش جدیدی آفریده نمی شود ) حقیقتا نمی توانست ادامه یابد

در میان صحبت هائیکه راجع به “ آشفتگی” بازار میشود، خیلی کم راجع به آنهائیکه تنها دارائیشان را از دست داده اند اشاره میشود، کسانیکه با از دست دادن خانه هایشان و با تعداد رو به افزایششان در خیابان های امریکا، و نه فقط در لس انجلس، در چادر زندگی می کنند.

در حقیقت، به هر حال انتظار میرود که تاوان بحران اخیر مالی بازارهای جهانی را طبقه کارگر جهانی بپردازد . علی رغم شرایط متفاوت کاری، شیوه و استاندارد زندگی، این کارگرانند که درد واقعی را متحمل میشوند. از بالا رفتن مخارج زندگی تا از دست دادن شغل، از سختر شدن شرایط کاری ( غیر قابل تحمل برای اکثریت )، از کم شدن حقوق های اجتماعی ( مزد اجتماعی ) در کشور های متروپل و فقر و مکنت برای تمامی کارگران در حال افزایش کره ارض.

بهرحال، ممکن است که رفرمیست ها و سرمایه داران “ خوش نیت” با وجدان اخلاقی، اضهار ناراحتی و تاسف کنند ولی حقیقت اینست که برای سرمایه داری بمثابه یک کلیت، سعادت و رفاه طبقه کارگر مطرح نیست.

بعد از جنگ جهانی دوم، طبقه کارگر با حقوق نسبی خوب و حالا شدیدا بدهکار، برای سرمایه، بازارمصرف را بوجود آورد اما حقیقت اینست که خود این، بر علیه کشش پایه ائی سرمایه برای بهره کششی بیشتر از ارزش تولید شده، نهایتا قد علم کرده است.

در زمانهای بحرانی این چنینی، آن کشش پایه ائی، بغیر از کم کردن حقوق واقعی و بیشتر شدن استثمار معنای دیگری پیدا نمی کند. امروزسرمایه داری خیلی بیشتر متمایل به داشتن طبقه کارگر مطیع است تا طبقه کارگر مرفه ، به هر حال یک چیز مطمئن است و آن اینکه، نه تنها این بحران مالی مشخص بمثابه بخشی از بحران طولانی انباشت بعد از جنگ جهانی عمق بیشتری می یابد بلکه به مرحله خطرناکی صعود کرده است.

اگر “ رونق و ورشکستگی” ِ سوداگری، یادآور دوره های اولیه “ هیجان گل لاله و یا حباب دریای جنوب ”* سرمایه داریست، اما امروز، گلوبالیزاسیون به کنار، زمینه ِ بحران اخیر، درجهان امپریالیستیست، جائیکه رقابت سرمایه داری در چهارچوب دولت ها شکل میگیرد و بنابراین با رقابت های سیاسی ونظامی ادغام پیدا میکند.

زمانی، سرمایه قادر بود که خود را از بحران، با ورشکستگی و خرید دوباره، خلاص کند، اما تاریخ نشان داده که در دوره حاضر تنها راه برای شروع چرخه جدید انباشت سرمایه، رجوع به جنگ است، بحران امروز از این امرمستثنی نیست

برای طبقه کارگر شرایط فعلی حیاتییست. در مبارزه جلوی روی کارگران، در همه جا به آنها گفته خواهد شد که مبارزه برای منافع طبقاتی خود را رها کنند، زیرا که شرایط کلی ِ سیاسی - اقتصادی ِ “ملی” ( یا هر ایده ایکه آنها را به سرمایه آویزان کند ) برای هر نوع اختلالی زیان آورست.

در کشورهای متروپل، در هر دو طرف آتلانتیک، وقت آن رسیده که طبقه کارگر از انفعال سیاسی و بی تفاوتی بیدار شود. زمان برای آنانیکه حاد بودن شرایط فعلی را تشخیص میدهند در قدم اول ملحق شدن به روند تشکیل حزب، از نوع دیگریست. چنین حزبی با دخالتگری دولت و امثالهم که می خواهند منافع کارگران مزد بگیر را با استثمار کنندگانشان سازش دهند، کاری نخواهد داشت.

برای طبقه کارگر جهانی، تنها راه حل برای برون رفت از این بحران جهانی با ابعاد تاریخی، ورود به مسیر انقلابی برای سرنگونی سرمایه داریست. برای تحقق این امر، احتیاج به وجود حزبیست که فراتر از مرز های ملی در یک برنامه انقلابی متحد شود وقادر باشد که رهبری مبارزه را تا و بعد از سرنگونی دولت های سرمایه داری ادامه دهد

این یک هدف آرزومندیست، اما بزرگی آرزو با سنگینی شرایط حاضر مطابقت میکند.

دفتر بین الملی برای تشکیل حزب انقلابی اکتبر ۲۰۰۸

* اشاره به ترکیدن حبابهای سوداگری هنگام بالا رفتن سرسام آور قیمت پیاز گل لاله در هلند و نیز در شرکت دریای جنوب انگلستان در قرن هفدهم – مترجم

Etichette