« بهار » مصری - مابین ارتجاع و محافظه کاری

یک هفته پس از شمارش مناقشه انگیز آراء، معامله گری ها، دست به يقه شدن های پشت صحنه، وعده، تهدید و اتهام تقلب در رای گیری، نتیجه انتخابات برای رئیس دولت، اعلام شد: محمد مرسی، با اختلاف کمی، بر رقیب خود، احمد شفیق پیروز شد. اولی، نماینده تاریخی اخوان المسلمین و دومی شخصی از نظام قدیم، وزیر سابق و مرد شماره دو ِ دولت حسنی مبارک. مرسی بازی های انتخاباتی خود را بر اساس « اعتدال » مذهبی، در وعده های دولت عادلانه رفاه که با انسان ِ خدا جو و خدا ترس، همخوانی خواهد داشت، شروع کرد. خطبه او، ارمغان برادری در جامعه و شریعت در دادگاه را، نوید میداد. شفیق اما بازی خود را بر روی خطر ِ بنیادگرائی از طرف هر دو سلفی های آل نور و محافل قدرتمند اخوان المسلمین، بنا نهاد. برنامه او، بر روی مسائل معمول استوار بود: پیشرفت، تقویت جامعه مدنی، توسعه شغلی همه گان و غیره. وقایع پر سر و صدای پاندول مصر، بین واکنش سنگین رژیم میلیتاریستی قدیم و محافظه کاری ملال آور بنیادگرایان، در حال نوسان بوده است.

آیا همه چیز طبق نقشه به پیش رفته؟ آری، به سه دلیل.

۱) انتخابات برای پارلمان جدید، قبلا جناح اسلامی را با کسب ۷۰ درصد آرا ( ۴۵۶ کرسی در برابر ۱۳۲ از گروه های دیگر ) به قدرت رسانده بود . ۲۳۵ کرسی به حزب آزادی و عدالت، وابسته به اخوان المسلمین، 121 کرسی به بنیادگرایان سلفی النور و ۱۰ کرسی نصیب مسلمانان میانه رو حزب وسط، شد. بقیه هم، خرده ریز های مانده را جمع کردند. لیبرال های وفد ۳۸ کرسی، بلوک ۳۴ مصریه، حزب اصلاح و توسعه، که شامل به اصطلاح چپ های اصلاح طلب بود، تنها ۹ کرسی را بدست آوردند. پشت این موفقیت، کار سالیان اخوان المسلمین خوابیده است که در دنیای گریه خون آلود، طریقت رستگاری از طریق ایمان را در برابر هر دو، دروغ ِ دموکراسی غربی و وعده « فریبانه » مساوات طلبی از بین رفته کمونیسم رسمی، تبلیغ و پیشنهاد میکرد.

۲) علاوه بر آن، این اولین باریست ( از سال ۱۹۵۲) که یک فرد غیر نظامی بر صندلی بالاترین مقام دولتی، می نشیند و بدین سان تائید رسمی تغییر « تاریخی » را با خود به یدک خواهد کشید. به این ترتیب، مرسی نه تنها رای « وفاداران » به سنت دینی خود را ، بلکه رای آن سکولارهائی که نمی توانستند به یک عضو دولت نظامی، وزیر سابق رژیم قدیم رای دهند را نیز، از آن خود کرد. آنها با اکراه به حزب آزادی و عدالت رای دادند. حتی بخش قابل توجهی از خرده بورژوازی مرتبط با جنبش سکولار ششم آوریل، بدلیل مخالفت و مقاومت بر علیه نماینده رزیم سابق، خود را در درون جبهه اسلامی یافتند.

۳ ) به لطف یک سری از عوامل، که بخش هائی از یک استراتژی ارتجاعی را تشکیل میدهند، شفیق موفق به کسب 49 درصد آرا شد. او از حمایت بی قید و شرط ارتش بهره برد. طنطاوی، کارگزار قدرت فعلی، شخصا شهرت و سابقه خود را به نفع نامزد رژیم قدیم به گرو گذاشت. وی پارلمان را منحل و با اصلاح یک قانون، اعاده اعتبار کارگزاران سابق مبارک را ممکن ساخت. او با انجام سرکوب هر گونه تظاهرات خیابانی تا روز قبل از انتخابات، تقلب را تشویق و برخوردهای خشونت بار قبل از انتخابات را هماهنگ ساخت. افزون بر این، وزیر سابق مبارک قادر شد که روی ترس بسیاری از رای دهندگان از بنیادگرایی اسلامی، حساب باز کرده، درست آینه وار، در نقطه مقابل، همانند کسانیکه رای به اسلامگرا ها دادند، با اکراه، به خاطر ریسک ِ روی کار آمدن یک رژیم تئوکراتیک و یا ناتنی آن، به شفیق سکولار رای دادند.

نتیجتاً، رقابت انتخاباتی، که برای تحلیلگران غربی باید نشانگر تغییر تاریخی در جامعه مصر میبود، به درگیری بین رژیم ارتجاعی قدیمی و جابر از یکطرف و بنیادگرایان محافظه کار جدید از طرف دیگر منجر شده است. این بدترین چیزیست که میتوانست اتفاق بیفتد. از حالا به بعد، دولت آینده مرسی، باید با قدرت بیش از حد ارتش و به همراه آن، با عکس العمل امپریالیسم ایالات متحده که سهم عظیمی در وقایع سیاسی دوره سلطه طولانی و در حال حاضر محکوم ِ « فرعون » مصر ، مبارک، داشته، کنار بیاید. او مجبور به سر و کار داشتن با تأمین بودجه کلان ارتش که دولت ایالات متحده امریکا میپردازد، خواهد بود. در آینده چنین نخواهد بود مگر اینکه دولت جدید در خط ایالات متحده امریکا باقی بماند. پیمان کمپ دیوید با اسرائیل و اتحاد تازه ارائه شده در زمینه انرژی با ایران، مسائل حساس و مخاطره آمیز او میباشند.

هنوز، نیاز به حل و فصل حساب با رژیم های قدیم و جدید، دیدن و تشخیص شرایط سرنگونی انقلابی « سیستم کشور » با وجود بحران بین المللی، تظاهرات های خیابانی و تجمعات میدانی، بقوت خود باقیست. از آنجائیکه در مواجهه با پیامدهای ویرانگر بحران و افزایش فقر پرولتاریا و شتاب روند پرولتریزه شدن خرده بورژوازی، کوچکترین مخالفت طبقاتی وجود نداشته، که تائید چنین نیازی، حتی در شکل جنینی آن باشد، انتظار هیچ چیز دیگری را، غیر از این نمیشد داشت. اگر یک برنامه سیاسی، با هدف از بین بردن سرمایه داری، کار مزدی و در ضرورت ایجاد شیوه دیگری از تولید و توزیع ثروت، ظاهر نشود، هیچ چیزی نمیتواند تغییر کند. اگر در مبارزه سیاسی، حزبی نباشد که این ایده ها را به توده ها، کارگران کشتی سازی، پرولتاریا ی بندر سوئز، اسماعیلیه و پورت سعید، کارگران رشته کشاورزی، به کسانی که در کارخانه های پنبه بافی و شرکت های نساجی که قبلا بارها اقدام به مبارزه کرده اند، معرفی کند، امکان هیچ برآمد دیگری نیست. برای بورژوازی مصر، برای جناح مسلح آن، یعنی ارتش، سرنگونی مبارک، قربانی کردن در برابر خواسته های مردم برای تغییرات رسمی و پایه ائی بود، تا آنکه همه چیز، آن گونه که بود باقی بماند. همه چیز اگر نه بدتر، همان است که بود، به همان اندازه که بحران نیش خود را هر چه بیشتر به نحو تحمل ناپذیر و دردناکی فرو میبرد، پرولتاریای شهری قحطي زده، دهقانان دلتای نیل و حلبی آباد ها در حومه قاهره و اسکندریه، صرفا در حد زنده ماندن، به حیات خود ادامه میدهند.

اف دی

Etichette