تأسیس کمینترن -آن روزها و امروز

تصویر: مدل پیشنهادی بنای یادبود بین الملل سوم - طراحی شده توسط ولادیمیر تاتیلن و رفقای ۱۹۱۹-۱۹۲۰ .

یک قرن پیش، از دوم تا ششم مارس ۱۹۱۹، ۵۲ نماینده از طرف بیش از۴۰ سازمان سیاسی مختلف بیرون از روسیه، در مسکو ملاقات کردند. در طی آن پنج روز، آن گردهمایی، اولین کنگره بین الملل سوم شد [۱]، که به عنوان کمونیست بین الملل، به اختصار کمینترن نیز شناخته می شود. این رویداد نقطه عطفی در توسعه سازمان پرولتری انقلابی بود.

تشکیل کنگره در مقطعی از تاریخ رخ داد که پرولتاریا در مقابله با نظم سرمایه داری، چه پیش از آن تاریخ و چه بعد از آن، به بزرگترین چالش این نظام برخاسته بود.

موج انقلابی

دو گفته لنین، بیانگر جوهر خوشبینی انقلابی بود که پنج روزه کنگره را احاطه کرده بود. در یک ضبط فونوگرافی که بعدا در ماه مارس انجام گرفت، او بینش بین الملل سوم را بخوبی جمعبندی میکند. « امروز، کارگرانی که به رها کردن خود از یوغ سرمایه، وفادار باقی مانده اند، خودشان را « کمونیست » می نامند ... ما بزودی شاهد پیروزی کمونیسم در سراسر جهان خواهیم بود؛ ما تأسیس جمهوری فدرال شوراها را بزودی خواهیم دید. »[۲]

او در مقاله خود درمورد بین الملل سوم و جایگاه آن در تاریخ که در آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد، موج انقلابی را به طور مختصر چنین توضیح میدهد. « دوران جدیدی در تاریخ جهان آغاز شده است. بشریت [۳] آخرین فرم برده داری: سرمایه داری یا بردگی مزدی را دارد بدور می آندازد. با آزاد کردن خود از بردگی، انسان برای اولین بار بسوی آزادی واقعی پیش میرود. »[۴]

در روسیه، در نوامبر ۱۹۱۷ شوراها قدرت را به دست گرفته بودند. تا ماه مارس ۱۹۱۹ در مناطقی از روسیه که آنها مجبور شده بودند با پیروزی نظامی از آن دفاع کنند، کنترل خود را حفظ کردند. با این حال، از محتوای مشارکت ها در طول کنگره، کاملا روشن است که همه شرکت کنندگان، قدرت گیری طبقه کارگر در روسیه را، به عنوان یک گام موقت در ایجاد سوسیالیسم در سراسر جهان می دیدند. انقلابیون در سال ۱۹۱۹ برای این باور که روند اوضاع بسوی نتیجه ی موفقیت آمیزحرکت می کند، دلیل خوبی داشتند.

اعتصابات و شورش های پادگانی به کشتار جنگ جهانی اول پایان داده، در آلمان، قیصر از قدرت کنار گذاشته شده و امپراتوری اتریش-مجارستان سقوط کرده بود. در بسیاری از نقاط اروپا و ورای آن، شوراهای کارگران و در مواردی سربازان و ملوانان به صحنه آمده بودند، و بعضا تا حدودی شوراهای روسیه را کپی می کردند. همگان،جایگاه آلمان را به عنوان گامی مهم بعدی در وقوع انقلاب جهانی میدیدند. اگرچه اکنون ما می توانیم پیامدهای فاجعه بار و دراز مدت عدم تدارک و معیوب بودن « قیام اسپارتاکیست ها » که در ماه ژانویه مورد سرکوب خونین قرار گرفت را ببینیم، اما شوراها هنوز وجود داشتند و مبارزه جویی طبقه کارگر کماکان بسیار جدی بود.

مبارزه طبقاتی در هفته های بعد از کنگره، با نائل شدن به پیروزی ها، ادامه یافت. شماره ماه می کمونیست بین الملل چنین جمعبندی کرد: « بین الملل سوم هم اکنون سه جمهوری شوراها، یعنی مجارستان، روسیه و بایرن را در عضویت خود دارد ». [۵] در مانیفست روز ماه مه، کمینترن اعلام کرد: « شعله های انقلاب پرولتاریا در سراسر اروپا در حال گسترش است. این انقلاب شکست ناپذیر است ... عمر ستمگران بسر رسیده است ... در سال ۱۹۱۹ بزرگترین کمونیست بین الملل متولد شد. در سال ۱۹۲۰، جمهوری کبیر بین المللی شوراها متولد خواهد شد.»

توضیح چند نکته

دیدگاه کنگره منعکس کننده واقعیت مبارزات شدید طبقاتی و غیرقابل انکاری بود که درجریان بود. یک قرن بعد، وارثان کنگره در یک دوره ای حضور دارند که در آن آگاهی انقلابی همه جا زیر خاک مدفون شده و مبارزه جویی طبقاتی ما در سطح بسیار نازلی قرار دارد. با این حال، برای کمونیست های کنونی، متون کنگره حاوی نکات بسیاری ست که بینش روشنی را ارائه می دهد که اغلب توسط « لنینیست ها » تحریف شده است.

شايان توجه است كه سه نمونه از آنها را برجسته کنیم

ما قبلا در مورد وجود درک مشترک همگانی بر سر ضرورت ماهیت بین المللی انقلاب پرولتری، اشاره کردیم. نقل قول قبلی لنین درباره « جمهوری فدرال جهانی شوراها » کاملا روشن است. به همین ترتیب نقل قول ِ پیش بسوی « جمهوری کبیر بین المللی شوراها » مجله کمینترن، نیز روشن است. ایده هایی مانند « سوسیالیسم در یک کشور » در همه بحث هایی که انجام گرفته، کاملا بیگانه هستند. برای زدودن هر گونه شک و تردید، تکرار اعلامیه نهایی پلاتفرم پذیرفته شده توسط این نشست خالی از لطف نیست .در بخش آخر اعلامیه تحت عنوان « جاده پیروزی » واضح است که پیروزی به معنای یک دنیای کمونیست است: « زنده باد جمهوری بین المللی شوراهای پرولتری »". [۶]

ثانيا، ما بايد بارها و بارها، با سياستهای مخرب و مضحک جناح چپ سرمايه داري که پيروان آن در منازعه های میان جناحی سرمايه داري به عنوان هلهله چی عمل ميکنند، مقابله کنیم. آنها مشخصا به معنای واقعی و استعاری کلمه، پرچم کشورهای کوچک و دولت های بعدی را بدست میگیرند. چنین موضعی ناشی از سیاست های سردرگم و به طور فزاینده ضد انقلابی کمینترن از سال۱۹۲۱ است. آنها هیچ ارتباطی با انترناسیونوریسم پرولتری کنگره اول ندارند. آنجا سوسیالیست ها بر اساس درس های اقلیتی که علیه « جنگ بزرگ » مبارزه کرده و از سر نخ هایی مانند چپ زیمر وولد [۷] با موضع جنگ امپریالیستی را باید به جنگ داخلی تبدیل کرد، مبنا ها را پایه ریزی کرده بودند.

به گفته بوریس راینشتین، از حزب کارگر سوسیالیستی ایالات متحده [۸]؛ « ... در قرن ما هیچ جنگی وجود نخواهد داشت که ریشه آن در رقابت سرمایه داری نباشد ... پرولتاریا نه تنها وظیفه ندارد، بلکه حق حمایت از حکومت خود را حتی در جنگ های به اصطلاح دفاعی، ندارد. تنها یک جنگ وجود دارد که پرولتاریا وظیفه دارد که از آن پشتیبانی کند و آن تخاصم اجتماعی، انقلاب اجتماعی ست. ». » [۹]

تحریف سوم، که هم توسط دوستان و هم توسط دشمنان انقلاب پرولتاریا پخش میشود، این است که هدف نهایی کمونیست ها یک دولت پرولتاریا است. در سال ۱۹۱۹، با شدت گرفتن مبارزه، انقلابیون برای آینده بشریت، چشم انداز جهان بدون دولت را از دست نداده بودند. لنین در کنگره، تزهای دموکراسی بورژوازی و دیکتاتوری پرولتاریا را ارائه داد. تز شماره ۲۰ چنین فرموله شده بود «... دموکراسی شورایی یا پرولتری ... با بهره گرفتن از سازمان های توده کارگران در مشارکت دائمی و بی وقفه در مدیریت دولت، بلافاصله تدارک نابودی کامل هر دولتی را شروع میکند. » [۱۰]

این گفته نه تصادفی بود و نه تلاشی برای گمراه کردن. بعدها در همان سال، کمونیست های پیشرو روسیه، بوخارین و پریبراژنسکی، « الفبای کمونیسم » ، یک کتاب مرجع آموزش « کادرهای انقلابی » را نوشتند. در این کتاب نوشتند: « به محض اینکه آنها [بقایای استثمارگران] برای کار کردن، آموزش داده شدند و مانند دیگران، کارگر شدند، فشار بر آنها کم خواهد شد و دیکتاتوری پرولتاریا به تدریج ناپدید خواهد شد ». همچنین «... ما باید خیلی صریح این موضوع را روشن کنیم که حق آنها در نهایت به آنها داده خواهد شد و اینکار، متناسب با پایان دادن به تلاش های استثمارگران برای سرنگونی کمونیسم هر چه زودتر انجام خواهد شد. به این ترتیب، دولت پرولتاریا به تدریج از بین رفته و به یک جامعه کمونیست بی قید و شرط دگرگون خواهد شد، که در آن، شکاف طبقاتی به طور کامل ناپدید خواهد شد. » [۱۱]

یک فرایند نامناسب

کنگره، مثل هر لحظه ائی در تاریخ مبارزه طبقاتی، تنها، میتوانست به زبان امروزی، « کار در حال پیشرفت » باشد. این واقعیت که انقلابیون در آغاز مبارزات فاقد حزب بین الملل بودند، بدون شک، مانع توانایی آنها در هدایت این روند به سوی یورش نهایی موفقیت آمیز علیه نظم بورژوایی شد.

کنگره دوم که یک سال بعد برگزار شد، از نیروهایی که در نتیجه موج انقلابی بسیج شده و قدم هایی را برای سازماندهی، برداشته بودند، بیشتر نمایندگی میشد. همچنین لازم به یادآوری است که با رسیدن سال۱۹۲۰، شروع موج بر علیه انقلاب آغاز و انقراض آینده کمینترن مشهود بود.

در کنگره موئسس، فقدان یک حزب موثر انقلابی اثرات خود را، پیشاپیش در آلمان نشان داده بود. عناصر انقلابی در اسپارتاکوس، تا روزهای آخر سال ۱۹۱۸، تمایلی نداشتند که بین خود و حزب سوسیال دموکرات ( SPD ) در وحله اول و سپس با حزب مستقل سوسیال دمکرات آلمان ( USPD )که در حال نوسان بود، خط روشنی را بکشند. نماینده حزب تازه تاسیس کمونیست آلمان ( KPD ) در کنگره، ماکس آلبرت (معروف به فریدریش ابرلین) بود. آلبرت همان نگرش مردد و درنگ آمیز را در كنگره مطرح كرد، استدلال میکرد که اعلام بين الملل سوم، زودرس میباشد. تنها با ورود نمایندگان در طی دوره پنج روزه بود که موانع برطرف شدند.

شرکت کنندگان نیز بطور اجتناب ناپذیر به کسانی محدود شدند که می توانستند در مسکو حضور داشته باشند، همزمان، جنگ هایی که توسط ارتش سفید و حمایت کنندگان امپریالیستی آنها براه انداخته شده بودند، هنوز شعله ور بود و لذا مناطقی که توسط شوراها کنترل می شد، متحمل تحریم های قدرت های امپریالیستی بودند. این مسئله تا حدودی فقدان حضور هیئت های نمایندگی از نواحی مانند ایتالیا یا اسپانیا که مبارزات مهم طبقاتی در آنها در جریان بود را، توضیح میدهد.

همچنین این امر غیر قابل انکار است که گزینش کسانی که در کنفرانس شرکت کردند، انعکاس وضعیت در حال تغییر انقلابیون بود. در بسیاری از سرزمین های ملی، فرآیند تعریف سازمانی هیچ وقت کامل نشد، سرزمین هائیکه هیئت نماینگی شان چه در کنگره بودند و چه آنهائی که نبودند. بسیاری از کمونیست هایی که از موج انقلابی حمایت می کردند، همچنان خود را بصورت فراکسیون و یا گرایش در درون سازمانهای مختلف، کماکان سازماندهی می کردند. به عنوان مثال، حزب کار سوسیالیت ایالات متحده ( SLP ) که رینشتین به طور نظری آنرا نمیاندگی میکرد، تنها با انشعاب از بخش کوچکی از جناح چپ، به بین الملل سوم پیوسته بود. در مقابل، دو نماینده از سوئیس، نمایندگان دو فراکسیون مختلف را تشکیل می دادند. پلاترن ( Platten ) بعنوان نماینده اپوزیسیون درون حزب سوسیال دموکرات، و لئونی کاچر ( Leonie Kascher ) از گروه کمونیست سوئیس را نمایندگی میکرد.

با وجود مراحل اولیه توسعه سازمان های ملی، کنگره توانست در مورد نکات اولیه تعریف سیاسی، موافقت کند. نکته چهارم پذیرفته شده پلاتفرم توسط کنگره، جدایی لازم بین کمونیست ها و جریان های دیگری که در بین الملل دوم پیشین وجود داشت را مشخص کرد. بخشي از جلسه به تجزيه و تحليل يک کنفرانسی که ماه گذشته در برن برگزار شده بود، اختصاص داده شد. در آن جلسه، سوسیال شونیستها همراه با بورژوازی ملی، جمع شده بودند که به جسد مرده بین الملل دوم، روح تازه ای بدمند.

سخنان آغازین جلسه کنگره از آن فریتز پلاتن، انقلابی سوئیسی بود.. با اشاره به دفتر بین الملل دوم، پلاتتن بوضوح می گوید که : « همانند یک سوسیالیست با دیدگاه کمونیسم انقلابی، ما به وضوح متوجه شدیم که نمی توانیم روابط بیشتر با چنین افرادی را، تحمل کنیم ... برای ما بین الملل دوم مرده است.» [۱۲]

زینوویف دومین سخنران این جلسه بود که دوباره این موضع را روشن کرد: «... بین الملل دوم، تبدیل به ابزار بورژوازی بین الملی شد ... ما باید بین الملل سوم را بنا کنیم ... بین الملل زرد برن و بین الملل قرمز که دیروز تاسیس کردیم در حال حاضر در یک مبارزه واحد درگیرند. [۱۳]

اگر کنگره در باره احزاب بین الملل زرد، کاملا روشن بود، رویکرد به یکی دیگر از عناصر کلیدی رفرمیسم، یعنی اتحادیه های صنفی، بسیار محتاطانه و از وضوح کمتری برخوردار بود. تصمیم عدم رجوع به اتحادیه های کارگری در پلاتفرم را، آلبرت معرفی کرد. تغییرات ملی به داشتن یک رویکرد یکپارچه اجازه نمی دهد، مبنای این تصمیم بود. او طیفی از نمونه ها را ذکر کرد. از وضعیت در روسیه که اتحادیه های کارگری با شورا ها اتحاد کرده بودند تا وضعیت در آلمان، جایی که « ... اتحادیه ها کاملا کنار گذاشته شده اند و ... تمام مبارزات اقتصادی بدون اتحادیه ها و در واقع علیه آنها انجام میگیرد. » [۱۴]

نکته چهارم پلاتفرم همچنین این واقعیت را انعکاس داد که عناصری، همچون بسیاری از اعضای کارگران صنعتی جهان (IWW ) در آمریکای شمالی حول پرچم انقلاب کمونیستی گرد آمده اند. در آن ذکر شده بود که «... وجود بلوکی از نیروهای جنبش انقلابی کارگری مورد نیاز است که گر چه بخشی از حزب سوسیالیستی نیستند، اما در عین حال اکثرا از دیکتاتوری پرولتاریا در قالب قدرت شورایی حمایت میکنند. نیروهای خاصی در جنبش سندیکالیستی، نمونه ای از این نیروهاست.» [۱۵]

طی دو سال بعد، انقلابیون مجبور به تشکیل حزب کمونیست در بسیاری از سرزمین های ملی خود شدند. با این حال، متاسفانه با پایان آن روند و کنگره سوم در سال۱۹۲۱، موج انقلابی هم فروکش کرده بود. در آن مرحله، احزاب کمونیست تحت فشار بودند تا به جای طرفداری از استقلال طبقه کارگر و انقلاب بین المللی، برای دولت روسیه به عنوان عوامل محلی عمل کنند.

مبارزه پرولتاریا در سراسر جهان

اسناد کنگره اول مملو از امید به یک دنیای کمونیستی اند. همزمان که جلسه برگذا ر می شد، موج انقلابی در قلب اروپا، جمهوریهای شورایی را برپا می کردند. نمایندگان حاضر در این کنگره، هنوز از مبارزات طبقاتی که در نقاط دیگر جهان در جریان بود، کاملا آگاه نبودند. به طور خلاصه، برای « مطبوعات اشرافی و سیاستمداران اشرافی ... بنظر می آمد که نیروی عظیم و پایان ناپذیری، جبهه انقلاب بلشویکی را به میلان، بارسلونا، گلاسکو، بلفاست، پیتسبرگ، سیاتل، وینیپگ، بوینس آیرس و سیدنی، و همچنین برلین، مونیخ، وین و بوداپست، کشانده است » [۱۶ ]

این نقل قول از میچل نشان می دهد که کنگره در یک مقطع حساس از تاریخ قرار داشت. بخش های قابل توجهی از پرولتاریا برای منافع خود مبارزه می کردند که نشانگر آن بود که این امر فراتر از مرزهای ملی ست. در چنین شرایطی، توجیه زیادی، نه تنها برای امید، بلکه برای توقع نابودی قریب الوقوع سرمایه داری جهانی وجود داشته باشد.

یک کنگره مهم و حیاتی

در سال ۱۸۴۸، پرولتاریای صنعتی هنوز در دوران اولیه پس از تولد، فقط در مناطق محدودی از جهان، حضور قابل توجهی داشت. مارکس و انگلس، ظهور پتانسیل انقلابی پرولتاریا را با عبارت گورکن سرمایه داری توصیف کردند. این نشانگر اهمیت بیانیه «شبحی بر فراز اروپا در گشت و گذار است … شبح کمونیسم»، سخنان آغازین مانیفست کمونیست است. در واقع، انقلاب های آن سال، منجر به افزایش کنترل بورژوازی شد که سرمایه داری را قادر ساخت که آزادانه تر در قلمرو های موجود خود توسعه بیابد و بهتر برای گسترش در بقیه جهان آماده شود. این نتیجه به هیچ وجه از ارزش مانیفست بعنوان نقطه شروع برای کسانی که متعهد به انقلاب پرولتری بودند، نمی کاهد.

در اعلامیه های کنگره سال ۱۹۱۹، مسائل خاص و موازی وجود دارند که بازتاب تجربه زندگی و مبارزات طبقاتی اند، هر دو منعکس کننده و تأثیر گذار بر دوره خود بودند. شکست مبارزات انقلابی، برای چندین نسل پرولتاریا، یعنی اکثریت قریب به اتفاق جامعه بشری، هزینۀ هنگفتی بجا گذاشته است.

با وجود کمبودها، که بسیاری اجتناب ناپذیر بودند، کنگره سال ۱۹۱۹ نقطه شروع برای پراکسیس انقلابی امروز است.

موج انقلابی در ماه مارس ۱۹۱۹ و چند ماه بعد از آن، به یقین در اوج خود قرار داشت. متاسفانه، قدرت سرمایه، با حمایت اساسی احزاب رفرمیست « سوسیال دموکرات »، خود را در خارج از جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی ( RSFSR ) مجددا مسلط کرد. با منزوی شدن چپ، انهدام ظرفیت تولید، جنگ و شیوع قحطی و کشته شدن بهترین کمونیست ها، سرمایه داری اینبار خود را به سرعت در قلمرو جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی / اتحاد جماهیر شوروی، نیز مسلط گردانید. [۱۷]

100 سال بعد

مدافعان استالینیستی و تروتسکیستی نظام سرمایه داری دولتی اتحاد جماهیر شوروی و مبلغان جریان اصلی «بازار آزاد» هر دو تظاهر می کنند که وحشت از استثمار، بیگانگی و ظلم در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای اقماری آن مستقیما از مبارزات انقلابی کمینترن آغاز شدند. اسناد کنگره اول بدون هیچگونه شک و تردیدی نشان میدهند که واقعیت آنروز بسیار متفاوت بود.

کنگره ۱۹۱۹، در پس زمینه ای برگذار شد که بخش عمده ای از طبقه کارگر، کل نظام سرمایه داری را به چالش گرفته بود. آن روزها واقعا « روزهای امید » بودند. [۱۸] اکنون می دانیم که مبارزات پیروزمندانه ای که نوید قریب الوقوع آینده ی کمونیستی را میداد، عمر کوتاهی داشت. تا اواسط دهه ۱۹۲۰ موج انقلابی کاملا از بین رفت. از شوراها فقط نام مانده بود و احزاب رسمی کمونیست به مکانیسم حمایت از اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شده بودند، جایی که بازسازی سرمایه داری بی وقفه ادامه داشت و حزب/ دولت به عامل اصلی در تولید و بهره برداری از سرمایه داری دولتی تبدیل شده بودند.

در چشم اندازهای انقلابی شماره ۹ ما نوشته های آوریل ۱۹۱۸ کارل رادک را با پیش بینی های مأيوسانه اش ، منتشر کردیم. « اگر انقلاب روسیه توسط ضد انقلاب بورژوایی خرد شود، دوباره از خاکستر خود مانند ققنوس متولد خواهد شد، اما اگر کاراکتر سوسیالیستی خود را از دست دهد، باعث ناامیدی توده های کارگر میشود، این ضربه، دها برابر عواقب وحشتناک برای آینده روسیه و انقلاب بین المللی خواهد داشت. »

پیش بینی رادک کاملا درست از آب درآمده است. احیای سرمایه داری در روسیه و بقای آن در هر بخش دیگری از جهان، جنگهای بی سابقه و بلایای انسانی را برای یک قرن به ارمغان آورده است. ما حالا در سال ۲۰۱۹ وضعیتی را شاهدیم که در نیم قرن گذشته، سرمایه داری بطور سیستماتیک در بحران قرار داشته و قحطی، سختی های غیر قابل تحمل و «جنگ بدون پایان» را در تمامی نقاط به جهان تحمیل کرده است. تلاش برای بازگرداندن سودآوری و رقابت های سرمایه داری در قلب سیستم، اشاره به سمت تخریب بیشتر زیست محیطی و همچنین جنگ هولناک جهانی دارد.

از عواقب وحشتناک ادامه امپریالیسم نمی توان روی برگرداند. همانطور که سرمایه داری بشریت را به تخریب نزدیک و نزدیک تر می کشد، هشدار در مانیفست کمونیست بیشتر و بیشتر معتبر می شود. نیروی موتور تاریخ از زمان دوران های اولیه، مبارزه بین طبقات بوده است. پیش بینی جدی ست، مبارزه میان طبقات، همچون بین بورژوازی و پرولتاریا « یا در بازسازی تمام و کمال انقلابی جامعه، یا در زوال عمومی طبقات درگیر » به پایان می‌رسد . [۱۹]

گزینه « سوسیالیسم یا بربریت » هرگز اینچنین صریح نبوده است.

در مقایسه با سال ۱۹۱۹ ، واکنش طبقه ی ما به وحشت آفرینی سرمایه داری، پراکنده و منزوی بوده است. کمونیست ها، آگاه ترین عناصر مبارزه طبقاتی، حاضر نیستند که به ناظران منفعل و نظاره گر فجایع سرمایه داری تبدیل شوند.

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، صبورانه کار حیاتی را برای بهم پیوستن نیروها در راستای کمک به پایه گذاری حزب بین المللی آینده ادامه می دهد. ما این حزب نیستیم، اما برای تحقق شکل گیری آن حزب کار میکنیم. ما دست خود را بسوی کسانی که خود را با چشم انداز ما سهیم میدانند برای همکاری، دراز می کنیم.

ما روحیه کنگره سال ۱۹۱۹ را ستایش میکنیم, اما نه بسیاق منفعلانه آکادمیکی، بلکه برای شناخت نیاز طبقه کارگر برای ایجاد ابزار رهائی خود. بدون هیچ درنگی، از همتایان انترناسیونالیست خود میخواهیم که در این مسیر بما بپیوندند:

پیش بسوی بین الملل آینده!

پانویسها و منابع

پیوندها به اسناد معاصر از تأسیس بین المللی کمونیست - مقالات و اسناد کنگره FTCI : اول مارس ۱۹۱۹ (بنیاد انکور، ۱۹۸۷ ) اختصار FTCI در این پانویسها استفاده شده است.

[۱] انجمن بین المللی کارگران (sic) (که بعدها به عنوان بین الملل اول شناخته شد) در سال ۱۸۶۴ تأسیس شد و در سال ۱۸۷۲، هنگامی که عناصر آنارشیستی به رهبری باکونین، از کسانی که رویکرد مارکسیستی را حفظ کرده بودند، انشعاب کردند، عملا سقوط کرد. بین الملل دوم در سال ۱۸۸۹ شکل گرفت. هر دو گرایش انقلابی و اصلاح طلب در طول تاریخ این بین الملل حضور داشتند. این وضعیت و خود بین الملل در ماه اوت سال ۱۹۱۴، زمانی که عملکرد طولانی اصلاح طلبانه در طول تاریخ این بین الملل باعث شد که اکثریت قریب به اتفاق بخش های ملی در آغاز جنگ جهانی اول در کنار دولت های ملی خود بایستند.

[۲] لنین، سومین، بین الملل کمونیستی (FTCI، p.316)

[۳] استفاده از لغت معمول « مرد » برای واژه « بشریت» در زبان مورد استفاده در کنگره، منعکس شده است. استفاده از زبانی که از سرمایه داری به ارث رسیده است، نباید کار انجام شده توسط کمونیست های برجسته پیشین مانند کلارا زتکین و الکساندرا کلونتی را برای حمایت از وظایف دوگانه درگیر کردن توده های زنان پرولتاریا در جنبش جدید کمونیست و همچنین اطمینان از این که نیازهای زنان مرکزی برای دستور کار انقلاب.

خلاصه ای از این مبارزه در قطعنامه کنگره، توسط کو لنتای( Kollontai ) به نقل از نیاز به جلب کارگران زن در مبارزه برای سوسیالیسم (FTCI ص ۲۵۰ ) منعکس شده است.

[۴ ] لنین، سومین بین الملل و جایگاه آن در تاریخ ( FTCI ص ۳۳ )

[۵ ] هر دو نقل قول در این بند از صفحه ۱۸۹ کتاب میراژ سرخ، دیوید میچل، جاناتان کیپ، ۱۹۷۰ برداشته شده اند.

[۶] FTCI ص ۲۴۸

[۷] در سال 1915، یک کنفرانس بین المللی علیه جنگ در Zimmerwald، سوئیس برگزار شد. در این دیدار، چپ زیمرواروف به عنوان یک تمایل مستمر به اپوزیسیون انقلابی متعهد شد و جنگ جنگی امپریالیستی یعنی انقلاب را نابود کرد. بنیانگذاران چپ زیمر والده شامل لنین، زینویف، رادک و پلاتن بود.

[۸] حزب کارگر سوسیالیستی در ایالات متحده آمریکا یک سازمان انقلابی بود که در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد. از مبارزۀ طبقاتی حمایت کرد و خود را از ادغام شدن در سرمایه داری که توسط بین المل دوم اتخاذ شده بود جدا ساخت. بخشی از اپوزیسیون سوسیالیستی در جنگ جهانی اول بود. دانیل دئلون، یکی از معروف ترین مبلغین شناخته شده آن بود.

[۹] FTCI ص ۱۴۰

[۱۰] FTCI ص ۱۵۷ - ۸

[۱۱] الفبای کمونیسم، ویرایش بوخارین و پربراژنسکی. ای اچ کار ص ۲۲۱-۲۲۲ E.H Carr )، 1969) انتشارات پلیکان ۱۹۶۹

[۱۲] FTCI ص ۱۸۵

[۱۳] FTCI ص ۱۹۸

[۱۴] FTCI ص ۱۴۴-۱۴۵

[۱۵] FTCI ص ۲۴۷

[۱۶] میچل، ص ۱۳۷

[۱۷] این قلمرو قبلا به عنوان جمهوری شوروی روسیه یا جمهوری سوسیالیستی فدراسیون شوروی شناخته شده بود. با از دست دادن ماهیت پرولتری خود، در سال ۱۹۲۲ دوباره در اتحادیه جمهوریهای سوسیالیستی شوروی ادغام شد.

[۱۸] « روزهای امید » عنوان یک مجموعه تلویزیونی بود که در بریتانیا در سال ۱۹۷۵ پخش می شد. کارگردان این سریال کن لوش، چپگرای بریتانیایی بود، که تاریخ خانواده کارگری را بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۶ دنبال میکرد.

[۱۹] مانیفست کمونیست، ک مارکس مارکس و ف انگلس (پلیکان، ۱۹۶۷ ) ص۷۹ .

پنجشنبه، ۲۸ فوریه ۲۰۱۹

Etiketler