در مورد وضعیت حاضر مشکل بتوان مبالغه کرد. در آینده نزدیک، ۸۰ میلیارد پوند از هزینه های دولت، که بسیاری از این هزینه ها برای خدمات عمومی شهرداری ها در نظر گرفته شده بود، برای مدت چهار سال، هر سال ۳۰ در صد، کاهش خواهد یافت. افرادی که قبلا هرگز در تظاهرات شرکت نکرده اند، حالا با تجربه بسته شدن و اعمال کاهشهای سفت و سخت و تعطیلی همه چیز، از کتابخانه ها گرفته تا بیمارستان ها، از سرویس مدارس گرفته تا سرویس های ایاب و ذهاب، زبان به اعتراض گشوده اند. همه این کاهش ها بغیر از بالا بردن سن بازنشستگی، کاهش ارزش "حقوق بازنشستگی"، چشم انداز افزایش سه برابری شهریه دانشگاها... و بطور خلاصه، بزرگترین برنامه ریاضت اقتصادی بعد از جنگ دوم جهانی بوده است. برنامه ای که برای همگان قابل رویت میباشد، بطوریکه نسل های فقیر آینده به دورۀ حاضر به عنوان دوره وفور و فراوانی خواهند نگریست. به این شرط که ما باقی ماندن در چارچوب سرمایه داری را، به معنای آیندۀ آن بپذیریم.

برنامه ریاضت اقتصادی، صرفا سیاست های ضد طبقه کارگر حزب محافظه کار با کمک و تشویق لیبرال دمکرات ها نیست. قبل از انتخابات، آلیستر دارلینگ کاملا به روشنی اظهار داشت که حزب کارگر نیز برنامه مشابهی از کاهش ها را، در طول مدت چهار سال اجرا خواهد کرد. در حال حاضر، حتی از پشت نیمکت راحت اپوزیسیونی، تنها تفاوت بین حزب کارگر و دولت ائتلافی در این است که هر دو، اد و بالس میلیبند – بیشتر "انعطاف پذیر" خواهند بود، و رویکرد "قابل انعطاف تری" در مورد نحوه کاهش کسری بودجه دولت خواهند داشت. سیاست اتخاذ شده توسط کنگره اتحادیه های صنفی، TUC که فراخوان " تظاهرات برای گزینه دیگر " را در ۲۶ مارس داده، بطور ضمنی، در دل خود، پیام رای به حزب کارگر در انتخابات آینده را دارد. در همین حال، آن شهرداری هائی که در سراسر این سرزمین در کنترل حزب کارگر قرار دارند، با "اکراه" برای کاهش هزینه ها رای داده اند. در ۵ مارس شبکه ملی فعالین اتحادیه، طوماری را به کنفرانس شهرداری های حزب کارگر در لندن ارائه کرد که در آن درخواست شده بود که نمایندگان حزب کارگر نباید کار کثیف حزب محافظه کاران را انجام دهند. آنچنان به این موضوع بهائی داده نشد. واقعیت این است که حزب کارگر و کنگره اتحادیه های صنفی TUC – صرف نظر از اعتقاد فعالین توده ئی آن – همانقدر بخشی از سرمایه داری اند که حزب محافظه کاران. آنها وقتی که ضرورت نجات سرمایه داری در میان باشد، برای انجام هر کاری که لازم باشد، تحت استدلال "تنها گزینه موجود" دست خواهند زد.

در پشت همه اینها، فشار بحران سرمایه داریست

از بزرگترین سقوط مالی تاریخ، که یاد آور بی ثباتی اساس نظام سرمایه داری بود، سه سال میگذرد. ثروتمندترین دولت های جهان، در مقیاس بی سابقه، غیر از نجات بانک ها به قید وثیقه، هیچ گزینه دیگری نداشتند. در بریتانیا دولت مبلغ ۸۵۰ میلیارد پوند، حدود هشت برابر ِ تخمین ِ اولیه بازسازی خسارت زلزله / سونامی در ژاپن! تزریق سیستم کرد. با اینهمه، بحران طولانی سود آوری سرمایه، کماکان بجای خود باقیست. سالهای رونق بعد از جنگ جهانی دوم که ظاهرا قرار بود ثابت کند که دیگر نظام سرمایه داری در معرض بحران همه گیر که منجر به دو جنگ جهانی شده بود، قرار نخواهد گرفت - پس از تقریبا چهار دهه بحران، دیگر رنگ خود را باخته است. حقیقتیست که سرمایه دارای راه های مختلفی را برای مدیریت بحران پیدا کرده است، جبران کاهش نرخ سود و ایجاد مینی رونق هائیکه که هر چه بیشتر و بیشتر ورشکستگی های مکرر را به دنبال خود داشته اند. به هر حال آنها جلوی فروپاشی کامل سیستم خود را با وجود اشباع دارایی های مالی و ساختگی و به معنای واقعی کلمه، کاملا ورشکسته، گرفتند. تا اینجا، برای سرمایه خیلی خوب بوده است.

بهرحال، در هر قدم از این بحران، طبقه کارگر را مجبور ساخته اند که تاوان این بحران را پرداخت کند. اگرچه کار ما منبع تمامی ثروت های اجتماعی و اساس سود سرمایه داران (حتی سودهای مالی ) است، اما کارگران همیشه قربانیان مدیریت بحران سرمایه اند. در سال های ۱۹۷۰ و ۸۰ ، وقتی دولت رهبری تجدید ساختار گسترده و معرفی تکنولوژی جدید، به ویژه میکرو الکترونیک را بدست گرفت، میلیونها کارگر صنعتی از کار اخراج شدند. هنگامی که بلوک امپریالیستی روسیه موفق به انجام اینکار نشد و در نهایت سقوط کرد، غرب توانست روند جهانی شدن را در جاهائیکه ترکیب نیروی کار ارزان و تکنولوژی های جدید باعث کاهش هزینه ها و افزایش سود شده بود، سرعت بخشد. با وجود این، مشاغل تولیدی بیشتری از بین رفتند. در همان زمان، سوداگری های مالی جهانی با استفاده از معاملات الکترونیکی در حجم وسیع و در سطوح غیر قابل تصوری، افزایش یافتند. فقط در بریتانیا نبود که سیاستمداران و شکل دهندگان افکار عمومی، کاهش تولید و بالا رفتن اقتصاد خدماتی، به خصوص خدمات مالی را جشن می گرفتند. در سراسر این سیاره به نظر می رسید که آنها می توانند با کلیک یک دکمه و یا صدور یک رهن بانکی، جادوگرانه به ثروت دست یازند. مگر اینکه حافظه آدمی خیلی کوتاه بوده باشد که فراموش کند، هیچ دولتی نبوده که بیشتر از دولت حزب کارگر انگلستان، زمانی که براون صدراعظم بود، به استقبال بخش مالی رفته باشد.

با این حال، ظهور اقتصاد زر ورقی جدید که در آن به سختی کسی دست خود را کثیف میکند، برای کارگران، استاندارد بالاتر زندگی را بهمراه نداشته است. به غیر از دست دادن ِ مزایاهای قبلا تثبیت شده جهانی، از جمله حقوق بازنشستگی دولتی، قدرت خرید دستمزد، از سال های ۱۹۷۰ کاهش یافته است. توهم اینکه وضع همه بهتر شده تا حد زیادی ناشی از این واقعیت است که در حال حاضر هر "خانواده متوسط" شامل دو کارگر میباشد و نه فقط یک مرد که سنتا ً نان آور خانواده بوده است. حالا این توهم بی پروایانه درهم شکسته شده است. طرح کاهش شغل های بخش دولتی، به ویژه در میان زنان که ۶۵ درصد از نیروی کار آنرا تشکیل می دهند، صرفا به عنوان بیکاری تلقی شده و به طرز چشمگیری درآمد بسیاری از خانواده ها را کاهش می دهد.

گزینه واقعی

به عبارت دیگر، مسیری که سرمایه داری در جلوی ما قرار داده، به غیر از بدتر شدن دائمی زندگی و شرایط کاری، چیز دیگری نیست. پذیرش این، راه به جایی نمیبرد. ما هیچ چاره ائی جز مبارزه نداریم. اما تصور اینکه یک مبارزه واقعی را می توان با حزب کارگر و اتحادیه های صنفی انجام داد، توهم کشنده ای خواهد بود. برای یک پیکار موثر ما باید مبارزه را در دستان خود گیریم. این بدان معناست که تنها به یک روز اعتراضی که صفوف آن توسط اتحادیه ها و پلیس با دقت و نظم مدیریت شده باشد، نباید بسنده کرد. یعنی سازماندهی باید ورای همه مرز های مصنوعی ِ محل کار، اتحادیه های کارگری، و هر آنچه که مانع اتحاد کارگران بمثابه یک طبقه میشود، باشد. سازماندهی باید از پایین شکل گیرد. سازماندهی باید بدون توجه به قوانین و مقررات سرمایه داری و صرفا بر اساس دموکراسی طبقه کار شکل گیرد: کمیته های انتخابی از نمایندگان که بلافاصله قابل عزل باشند. این در یک مرحله، به معنی به چالش کشیدن اساس نظام سرمایه داری خواهد بود: کل سیستم پولی، سوداگریهای مالی و تولید برای سود. این به معنی جایگزینی آن با سازماندهی عقلانی جامعه که در آن همه به طور مستقیم در تعریف، تصمیم گیری و چگونه برآورده کردن نیازهای جامعه نقش دارند، میباشد.

گزینه دیگری بجز سرمایه داری وجود دارد : کمونیسم. هنگامی که کارگران به عنوان یک کل امکان وجود آنرا ببینند، دیگر توقفی در کار نخواهد بود. چیزی که لازم است، قطب نمای سیاسی برای نشان دادن راه به سوی آینده کمونیستی میباشد. نه هیولای توتالیتری که توسط سرمایه داری به عنوان کمونیسم ارائه می شود، اما کمونیسمی که توسط پیشینیان ما، به صورت امکان زندگی در یک جهان صلح آمیز، بدون اختلاف طبقاتی، بدون میلیونرها و میلیون ها نفر گرسنه، تصور میشد، با توجه به شعار _از هر کس به اندازه توانش و به هر کس به اندازه نیازش_. دوران سرمایه داری بسر آمده و بوی تغییر آن در هوا پیچیده است. تنها تغییر واقعی می تواند انقلاب برای سرنگونی سرمایه داری و جایگزینی آن با کمونیسم باشد. برای تدارک دیدن آن به ما بپیوندید!